Mianowanie heretyczki grzechem ciężkim? Ostra reakcja na watykańską nominację s. Barron

Pamiętacie nasz niedawny wpis o s. Mary Barron OLA i jej manipulacyjnej „grze w rozeznawanie”, w której pod osłoną frazesów o Duchu Świętym próbowała podważać nieodwołalne nauczanie zawarte w Ordinatio Sacerdotalis? Sprawa ta ma swój ciąg dalszy, który obnaża jeszcze głębszy poziom kryzysu kadrowego w dzisiejszym Watykanie.

Słowa przewodniczącej Papieskich Dzieł Misyjnych (Missio), sugerującej na łamach EWTN, że Kościół powinien „ułatwiać rozeznawanie” kobietom odczuwającym rzekome powołanie do kapłaństwa, wywołały burzę za oceanem.

Głos w sprawie zabrał Thomas V. Mirus – ceniony amerykański publicysta, dziennikarz, dyrektor wykonawczy wydawnictwa Trinity Communications oraz redaktor naczelny portalu CatholicCulture.org. Jest również synem Jeffreya Mirusa, współzałożyciela Christendom College oraz twórcy portalu CatholicCulture.org.

Mirus bez owijania w bawełnę: "To jest grzech ciężki"

Komentując fakt, że osoba jawnie podważająca katolicką doktrynę piastuje wysokie stanowisko w Kurii Rzymskiej, Mirus napisał na platformie X słowa, które wstrząsnęły publicystyką katolicką:

„Wierzę, że grzechu ciężkiego dopuszcza się każdy, kto mianuje lub pozwala tej kobiecie nadal piastować to stanowisko, znając jej heretyckie poglądy”.

I dodał bez ogródek:

„Dlatego właśnie powiedziałem jakiś czas temu, że nie można być »dobrym papieżem«, jeśli pozwala się na takie rzeczy – bez względu na to, jak wiele budujących rzeczy duchowych wypowie się w swoich homiliach”.

Pobłażliwość wobec heretyckich poglądów na szczytach władzy 

Głos Mirusa trafia w sam punkt. W poprzednim wpisie analizowaliśmy modernistyczną taktykę s. Barron – powolną ewolucję dogmatów i oswajanie wiernych z myślą, że decyzje Urzędu Nauczycielskiego są płynne. Dziś widoczny jest tego bezpośredni skutek kanoniczny i moralny.

Mamy do czynienia z sytuacją, w której na kluczowe urzędy odpowiedzialne za ewangelizację świata wyznacza się ludzi, którzy nie przyjmują podstawowych prawd wiary oraz hierarchicznej struktury Kościoła ustanowionej przez Chrystusa. Jak zauważa Mirus, odpowiedzialność za ten stan rzeczy nie spada wyłącznie na same słowa s. Barron, ale na przełożonych, którzy wiedząc o jej poglądach, dają jej do ręki oficjalne pieczęcie i mikrofony Stolicy Apostolskiej.

Pobożna retoryka nie zastąpi prawdy

Nie da się dłużej ukrywać tego pęknięcia. Duszpasterskie uśmiechy, pobożne encykliki czy orędzia pełne czułości stają się pustym rekwizytem, gdy w sferze decyzji personalnych przyzwala się na bezkarne promowanie haseł sprzecznych z Magisterium Kościoła.

Gdy urzędnik Kurii Rzymskiej publicznie kwestionuje nauczanie papieży, a przełożeni milczą, nie jest to już tylko „różnorodność opinii” – to jawne przyzwolenie na niszczenie depozytu wiary od środka.

Mirus wyraził to, co dziś czuje wielu wiernych katolików: wierność Kościołowi nie polega na ślepym przyklaskiwaniu szkodliwym decyzjom kadrowym, lecz na odwadze nazywania rzeczy po imieniu – choćby płynęły one z samych szczytów władzy.

A jakie jest Wasze zdanie? Czy nominowanie i utrzymywanie na urzędach osób podważających dogmaty to faktycznie ciężka wina przełożonych, czy tylko „błąd w rozeznaniu”? Zapraszam do dyskusji w komentarzach!