Zapomniane prawdy: (...) taniec nie jest formą wyrażania liturgii chrześcijańskiej

„Także taniec nie jest formą wyrażania liturgii chrześcijańskiej. Około III wieku kręgi gnostycko-doketyckie próbowały wprowadzić go do liturgii. Ukrzyżowanie traktowano tam jako pozór: ciało, którego nigdy tak naprawdę nie przyjął, Chrystus opuścił przed męką. I w ten sposób, skoro Krzyż był tylko pozorem, miejsce liturgii Krzyża mógł zająć taniec. (...) Zatem absolutny nonsens stanowią próby „uatrakcyjniania”liturgii pantomimą, i to wykonywaną w miarę możliwości przez profesjonalne zespoły, co kończy się często (w tej perspektywie całkiem słusznie) aplauzem zgromadzonych. Jeśli w liturgii oklaskuje się ludzkie dokonania, to jest to zawsze ewidentny znak tego, iż całkowicie zagubiono istotę liturgii i zastąpiono ją rodzajem religijnej rozrywki."

kard. Józef Ratzinger

Zapomniane prawdy: Duch Święty na pewno by nie dopuścił do wybrania wielu papieży

Nie twierdzę, że Duch Święty uczestniczy w wyborze papieża w sensie dosłownym, ponieważ Duch Święty na pewno by nie dopuścił do wybrania wielu papieży. Natomiast Duch Święty nie tyle trzyma rękę na pulsie, ile pełni rolę dobrotliwego nauczyciela, zostawiając nam swobodę działania, ale nie spuszczając nas z oka. Rolę Ducha Świętego należy rozumieć bardziej elastycznie. On nie narzuca, na którego kandydata mamy głosować. Zapewne chroni nas tylko przed tym, abyśmy wszystkiego nie zaprzepaścili.

kard. Józef Ratzinger

Jest to wypowiedź dla bawarskiej TV z 15 kwietnia 1997 r.

Zapomniane prawdy - Kard. Józef Ratzinger: "Dzisiejszy kontekst kulturowy wymaga rzetelnej formacji filozoficzno-teologicznej przyszłych prezbiterów."

Dzisiejszy kontekst kulturowy wymaga rzetelnej formacji filozoficzno-teologicznej przyszłych prezbiterów. Jak napisałem w liście do seminarzystów na zakończenie Roku Kapłańskiego, «nie chodzi o uczenie się tylko rzeczy wyraźnie użytecznych, ale o poznanie i zrozumienie wewnętrznej struktury wiary jako całości, ażeby mogła stać się odpowiedzią na pytania ludzi, którzy z zewnętrznego punktu widzenia zmieniają się z pokolenia na pokolenie, jednak w gruncie rzeczy pozostają tacy sami». 

Ponadto studiowanie teologii musi mieć zawsze silny związek z życiem modlitwy. Ważne jest, by seminarzysta dobrze rozumiał, że gdy studiuje ten przedmiot, to w rzeczywistości przemawia do niego «Podmiot» – ten Pan, który dał mu usłyszeć swój głos, wzywając go, by poświęcił życie służbie Bogu i braciom. 

Niezbędna jest harmonijna integracja między posługą z jej różnymi formami działania a życiem duchowym prezbitera. «W przypadku kapłana, który będzie musiał towarzyszyć innym na długiej drodze życia aż do bram śmierci, ważne jest, aby on sam osiągnął właściwą równowagę serca i umysłu, racjonalną i uczuciową, ciała i duszy, i aby był po ludzku zintegrowany» (List do seminarzystów, 6). Te racje sprawiają, że trzeba przykładać wielką uwagę do ludzkiego wymiaru formacji kandydatów do kapłaństwa. To bowiem w naszym człowieczeństwie stajemy wobec Boga, by być wobec naszych braci autentycznymi ludźmi Bożymi

Benedykt XVI do wychowanków i przełożonych włoskich seminariów