Z 200 braci zostało dwóch. Dominikanie opuszczają Las Caldas po 400 latach

Zdjęcie: Por Caguat - Trabajo propio, CC BY-SA 3.0 es, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=16610633

Gdy gaśnie ponad cztery wieki cichej modlitwy, posłuszeństwa i zakonnej reguły, nie sposób patrzeć na to inaczej niż z głębokim bólem serca. Z hiszpańskiej Kantabrii nadeszła bolesna wiadomość: po ponad czterech stuleciach dominikanie opuścili słynne Sanktuarium Matki Bożej z Las Caldas de Besaya (Nuestra Señora de Las Caldas de Besaya).

To jedno z najważniejszych historycznie dominikańskich gniazd duchowych i intelektualnych na Półwyspie Iberyjskim zostało oficjalnie przekazane pod zarząd diecezji Santander. Choć sam kościół pozostanie miejscem kultu, a mury wciąż formalnie należą do Zakonu Kaznodziejskiego, to żywa wspólnota zakonna w Las Caldas przeszła do historii.

Z dwustu braci do zaledwie dwóch

Miarę duchowego spustoszenia, jakie dokonało się w Europie Zachodniej w ciągu zaledwie jednego pokolenia, najdobitniej ukazują słowa ostatniego przełożonego tej placówki, o. Francisco Garcíi Ortegi OP. Gdy jako 17-letni chłopak wstępował w te mury 55 lat temu, w klasztorze mieszkało i uczyło się ponad 200 braci w ramach wyższego studium filozoficznego.

W minioną niedzielę, w momencie przekazywania kluczy diecezji, w klasztornej klauzurze mieszkało już tylko dwóch zakonników: o. García Ortega oraz o. Fernando Serrano Pérez OP.

Miejsce wypróbowane w ogniu męczeństwa

Sanktuarium powstało na początku XVII wieku i przez ponad 400 lat było bastionem tradycyjnego duszpasterstwa i nauki. W całej swojej historii dominikanie opuszczali to gniazdo tylko dwukrotnie:

• Podczas XIX-wiecznej liberalnej dezamortyzacji (rabunkowej konfiskaty dóbr Kościoła),

• Podczas krwawej hiszpańskiej wojny domowej w latach 30. XX wieku, gdy bracia z Las Caldas ponieśli męczeńską śmierć za wiarę.

Za każdym razem, gdy cichł zgiełk bezbożnych prześladowań, zakonnicy wracali na zgliszcza, by na nowo zapalić biało-czarne światło charyzmatu św. Dominika. Dzisiejszy kryzys jest jednak inny i groźniejszy niż rewolucyjne miecze czy dekrety konfiskacyjne – to porażający paraliż powołań i ciche zamieranie zakonnego życia w sercu dawniej katolickiej Europy.

Pustynia w dawnych bastionach wiary

Odejście dominikanów z Las Caldas to nie odosobniony epizod. Niegdyś Zakon Kaznodziejski posiadał w całej Kantabrii prężne klasztory i placówki duszpasterskie, m.in. w Potes, Ajo, Santillanie, Las Caldas czy Torrelavedze. Dziś w całym regionie pozostała już tylko jedna, nieliczna wspólnota w Montesclaros.

Brak tradycyjnego habitu dominikańskiego, brak uroczystego chórowego śpiewu i ciszy klasztornej klauzury pod murami Las Caldas to kolejny potężny znak czasu. Dla każdego tradycyjnego katolika to ponure przypomnienie: tam, gdzie porzuca się gorliwość, ascezę i bezkompromisowe trwanie przy Prawdzie, mury klasztorne nieuchronnie pustoszeją.

Oglądacie te wieści z Europy Zachodniej ze spokojem, traktując je jako nieuchronny proces historyczny, czy widzą w tym Bracia i Siostry głęboki przestrach i wezwanie do jeszcze gorliwszego zadośćuczynienia? Podzielcie się swoimi przemyśleniami w komentarzach. 👇

Nie poprzestawajmy na samym smutku – odpowiedzmy na ten kryzys gorliwą modlitwą za Kościół i nowe powołania kapłańskie i zakonne:

Preces pro Vocationibus et Ecclesia

(Modlitwy błagalne o powołania i za Kościół)

V. Kyrie, eleison.

R. Christe, eleison. Kyrie, eleison.

(K. Panie, zmiłuj się nad nami. W. Chryste, zmiłuj się nad nami. Panie, zmiłuj się nad nami.)

Pater noster... (odmawiane w ciszy aż do słów:)

(Ojcze nasz...)

V. Et ne nos inducas in tentationem.

R. Sed libera nos a malo.

(K. I nie wódź nas na pokuszenie. W. Ale nas zbaw ode złego.)

V. Mitte, Domine, operarios in messem tuam.

R. Ut devictis haeresibus et virtutum incrementis, nomen tuum glorificetur.

(K. Poślij, Panie, robotników na żniwo Twoje. W. Aby po pokonaniu herezji i pomnożeniu cnót, imię Twoje było uwielbione.)

V. Oremus pro Pontifice nostro Leone.

R. Dominus conservet eum, et vivificet eum, et beatum faciat eum in terra, et non tradat eum in animam inimicorum eius.

(K. Módlmy się za papieża naszego Leona. W. Niech Pan go strzeże, ożywia i czyni szczęśliwym na ziemi, i niech go nie wydaje na wolę jego nieprzyjaciół.)

V. Oremus pro benefactoribus nostris.

R. Retribuere dignare, Domine, omnibus nobis bona facientibus propter nomen tuum, vitam aeternam. Amen.

(K. Módlmy się za naszych dobroczyńców. W. Racz odpłacić, Panie, wszystkim czyniącym nam dobrze ze względu na imię Twoje, życiem wiecznym. Amen.)

V. Domine, exaudi orationem meam.

R. Et clamor meus ad te veniat.

(K. Panie, wysłuchaj modlitwę moją. W. A wołanie moje niech do Ciebie przyjdzie.)

V. Dominus vobiscum.

R. Et cum spiritu tuo.

(K. Pan z wami. W. I z duchem twoim.)

Oremus.

Deus, qui omnes homines salvos fieri vis et ad agnitionem veritatis venire: mitte operarios in messis tuam, et da eis cum omni fiducia loqui verbum tuum; ut sermo tuus currat et clarificetur, et omnes gentes cognoscant te solum Deum verum, et quem misisti Iesum Christum Filium tuum Dominum nostrum. Qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum.

R. Amen.

(Módlmy się.)

(Boże, który chcesz, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy, poślij robotników na żniwo Twoje i daj im z odwagą głosić Twoje Słowo, aby prawda Twoja rozszerzała się i była wysławiana, a wszystkie narody poznały Ciebie, jedynego i prawdziwego Boga, i Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa, Syna Twojego, Pana naszego. Który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg przez wszystkie wieki wieków. W. Amen.)

Źródło: gloria.tv