W ostatnich dniach w mediach społecznościowych szerokim echem odbiło się nagranie z kościoła św. Gabriela Archanioła w Hopkins w stanie Minnesota. Podczas Mszy Świętej w święto Podwyższenia Krzyża Świętego celebrans, ks. Brent Bowman, w momencie przeistoczenia wina w Krew Pańską został głęboko poruszony – do tego stopnia, że trzymając kielich, uległ fizycznemu i emocjonalnemu przytłoczeniu, nie będąc w stanie przez dłuższą chwilę dokończyć wypowiadania słów konsekracji.
Wydarzenie to wywołało falę spekulacji i emocjonalnych komentarzy. Sam duchowny wydał oświadczenie, w którym z pokorą wyjaśnił, że nie mieliśmy do czynienia z cudem eucharystycznym w znaczeniu materialnym (chleb i wino zachowały swój naturalny wygląd). Było to jego wewnętrzne, przejmujące doświadczenie niepojętego ciężaru Bożej obecności, męki Chrystusa oraz ludzkiego grzechu.
Choć wrażliwość serca i szczególne łaski duchowe (znane w tradycji Kościoła m.in. jako donum lacrimarum – dar łez) bywały udziałem wielu świętych kapłanów w historii, wydarzenie to skłania do głębszej refleksji nad naturą Najświętszej Ofiary oraz sposobem jej sprawowania.
1. Majestat Przeistoczenia a ludzka słabość
Każda Msza Święta jest bezkrwawym uobecnieniem Ofiary Krzyżowej. Kapłan przy ołtarzu nie działa we własnym imieniu, lecz in persona Christi Capitis – w osobie samego Chrystusa, Głowy Kościoła. Kiedy wypowiada słowa konsekracji, nie jest to jedynie rytuał czy przypomnienie Ostatniej Wieczerzy, ale rzeczywiste sprowadzenie na ołtarz Żywego Boga na mocy Przeistoczenia (transsubstantiatio).
Gdybyśmy naprawdę pojęli, co dzieje się na ołtarzu w momencie Przeistoczenia, żaden człowiek nie byłby w stanie ustać na nogach. Fakt, że kapłan doświadcza drżenia i ciężaru odpowiedzialności przed Bogiem Wszechmogącym, przypomina nam o prawdzie, o której współczesny świat tak łatwo zapomina: Bóg jest Święty, a Najświętsza Ofiara to tajemnica budząca bojaźń Bożą (mysterium tremendum et fascinans).
2. Liturgia i ekspozycja kapłana - lekcja z tradycji
Zdarzenie to uwypukla również istotną kwestię natury liturgicznej. W posoborowej praktyce celebrowania Mszy Świętej versus populum (twarzą do wiernych) kapłan znajduje się w samym centrum uwagi zgromadzonych. Każde jego westchnienie, łza, wahanie czy emocjonalne załamanie stają się widoczne dla wszystkich, nieuchronnie ściągając uwagę na osobę celebransa.
Tradycyjna Msza Święta (sprawowana ad orientem – w kierunku wschodnim, ku Bogu) chroni kapłana przed tą niepotrzebną ekspozycją. Kapłan, stojąc na czele ludu i zwrócony wraz z nim ku tabernakulum i krzyżowi, ukrywa swoją twarz i emocje przed wzrokiem zgromadzonych. Jego osobiste przeżycia, łzy czy słabości pozostają wyłączną tajemnicą między nim a Bogiem. Wszyscy wierni skupiają się wówczas nie na przeżyciach człowieka przy ołtarzu, lecz na samym Chrystusie.
3. Modlitwa za kapłanów
Zamiast szukać sensacji czy osądzać emocjonalne reakcje duchownych, wydarzenie z Hopkins powinno być dla nas przede wszystkim wezwaniem do gorliwej modlitwy za kapłanów.
Są oni tylko glinianymi naczyniami noszącymi niepojęty Skarbiec Łaski. Dźwigają na swoich barkach ogromny ciężar odpowiedzialności za duszpasterstwo i sprawowanie Sacrum. Módlmy się, aby nasi kapłani mieli siłę godnie i z powagą stawać przy ołtarzu, aby liturgia zachowywała swój sakralny charakter, a my sami – byśmy nigdy nie spowszednieli z Tajemnicą Wiary.
Niech Najświętszy Sakrament będzie uwielbiony i wywyższony na wieki!
Zachęcamy do obejrzenia krótkiego materiału wideo rejestrującego to poruszające wydarzenie z kościoła w Hopkins:
