______________________________________________________________________

______________________________________________________________________

piątek, 27 marca 2020

Zapomniane prawdy: "Żyjemy w czasach czwartej śmierci Kościoła, w których wrogami nie są Hunowie, schizmatycy ani heretycy, tylko świat, w którym żyje Kościół."



Kościół nie jest bytem trwałym; jest bytem umierającym, który wciąż powraca do życia. Prawem Ciała jest prawo Głowy: Ukrzyżowanie i Pusty Grób.

Kościół przeżył w historii cztery wielkie śmierci, które miały miejsce mniej więcej co pięćset lat. Pierwszą śmiercią był upadek Rzymu, który tak wstrząsnął św. Hieronimem, iż myślał on, że nadszedł koniec świata. Św. Augustyn spędził 18 lat pisząc swoje Miasto Boga i tłumacząc, dlaczego Rzym upadł. Drugą śmiercią była inwazja muzułmanów, którzy zniszczyli Kościół w Afryce Północnej oraz Schizma Wschodnia. Trzecią śmiercią był czas Reformacji, gdy reformatorzy zreformowali dogmaty, mimo iż tym, co wymagało zmian, była moralność. Żyjemy w czasach czwartej śmierci Kościoła, w których wrogami nie są Hunowie, schizmatycy ani heretycy, tylko świat, w którym żyje Kościół.

Arcybiskup Fulton J. Sheen
"Those Mysterious Priests", 1970 r., str. 137.

niedziela, 22 marca 2020

Penitencjaria Apostolska: rozgrzeszenie ogólne tylko w bezpośrednim niebezpieczeństwie śmierci




NOTA PENITENCJARII APOSTOLSKIEJ ODNOŚNIE SAKRAMENTU POJEDNANIA W OBECNEJ SYTUACJI PANDEMII, 20.03.2020 R.

„A oto Ja jestem z Wami przez wszystkie dni”

(Mt 28, 20)

Powaga obecnych okoliczności wymaga refleksji nad pilnością i istotnym znaczeniem Sakramentu Pojednania, wraz z pewnymi niezbędnymi wyjaśnieniami, zarówno dla wiernych świeckich, jak i dla szafarzy powołanych do sprawowania tego Sakramentu.

Także czasach Covid-19 Sakrament Pojednania jest udzielany zgodnie z powszechnym prawem kanonicznym i z przepisami Ordo Paenitentiae.

Spowiedź indywidualna jest zwyczajowym sposobem sprawowania tego sakramentu (por. kan. 960 KPK), podczas gdy rozgrzeszenie ogólne, bez uprzedniej spowiedzi indywidualnej, nie może być udzielone, chyba że istnieje bezpośrednie niebezpieczeństwo śmierci, ponieważ nie ma wystarczająco dużo czasu na wysłuchanie spowiedzi poszczególnych penitentów (por. kan. 961, § 1 KPK), lub też występuje poważna konieczność (por. kan. 961, § 1, 2 KPK), za rozpatrzenie której odpowiedzialny jest biskup diecezjalny, biorąc pod uwagę kryteria uzgodnione z innymi członkami Konferencji Episkopatu (por. kan. 455, § 2 KPK) i przy konieczności, aby rozgrzeszenie było ważne, votum sacramenti ze strony indywidualnego penitenta, to znaczy postanowienie wyznania we właściwym czasie grzechów ciężkich, których w tym czasie nie można było wyznać (por. kan. 962, § 1 KPK).

Penitencjaria Apostolska uważa, że szczególnie w miejscach najbardziej dotkniętych zarazą pandemiczną i dopóki zjawisko to nie zostanie opanowane, istnieje poważna konieczność, o której mowa w kan. 961, § 2 KPK.

Wszelkie dalsze szczegóły są pozostawione na mocy prawa biskupom diecezjalnym, zawsze z uwzględnieniem najwyższego dobra zbawienia dusz (por. kan. 1752 KPK).

Jeśli pojawi się nagła potrzeba udzielenia rozgrzeszenia sakramentalnego kilku wiernym naraz, kapłan ma obowiązek zawiadomić o tym w miarę możliwości biskupa diecezjalnego lub, jeśli nie może, jak najszybciej go o tym poinformować (por. Ordo Paenitentiae, nr 32).

W obecnej sytuacji zagrożenia pandemią do biskupa diecezjalnego należy zatem wskazanie kapłanom i penitentom, że podczas indywidualnego sprawowania sakramentu pojednania należy zwracać szczególną uwagę na to, aby spowiedź odbywała się w przewietrzonym miejscu poza konfesjonałem, z zachowaniem odpowiedniego dystansu, przy użyciu masek ochronnych, zwracając absolutną uwagę na sakrament i niezbędną dyskrecję.

Ponadto, do biskupa diecezjalnego należy zawsze ustalenie, na terenie własnego okręgu kościelnego i w zależności od poziomu pandemii, przypadków poważnej konieczności, w których zgodne z prawem jest udzielenie rozgrzeszenia ogólnego: na przykład przy wejściu do oddziałów szpitalnych, gdzie hospitalizowani są zakażeni wierni zagrożeni śmiercią, stosując w miarę możliwości i przy zachowaniu odpowiednich środków ostrożności środki nagłaśniające, aby można było usłyszeć rozgrzeszenie.

Należy rozważyć potrzebę i celowość utworzenia, w razie potrzeby, w porozumieniu z władzami sanitarnymi, grup „nadzwyczajnych kapelanów szpitalnych”, także na zasadzie dobrowolności i zgodnie z normami ochrony przed zarażeniem, aby zagwarantować niezbędną pomoc duchową chorym i umierającym.

Tam, gdzie poszczególni wierzący znajdują się w bolesnej niemożności uzyskania rozgrzeszenia sakramentalnego, należy pamiętać, że żal doskonały, płynący z miłości do Boga nad wszystko umiłowanego, wyrażony w szczerej prośbie o przebaczenie (takiej, jaką penitent jest obecnie w stanie wyrazić), i któremu towarzyszy votum confessionis, czyli stanowcze postanowienie, aby jak najszybciej przystąpić do spowiedzi sakramentalnej, uzyskują przebaczenie grzechów, nawet śmiertelnych (por. KKK, nr 1452).

Nigdy wcześniej tak jak teraz Kościół nie doświadczył mocy komunii świętych, wznosząc do swego Pana Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego swoje prośby i modlitwy, zwłaszcza Ofiarę Mszy Świętej, odprawianą przez kapłanów codziennie, nawet bez ludzi.

Kościół, jako dobra matka, błaga Pana o uwolnienie ludzkości od tej plagi, wzywając wstawiennictwa Najświętszej Maryi Panny, Matki Miłosierdzia i Uzdrowienia Chorych, oraz Jej Oblubieńca, św. Józefa, pod którego opieką Kościół od zawsze kroczy po świecie.

Niech Najświętsza Maryja Panna i św. Józef wyjednają dla nas obfite łaski pojednania i zbawienia, podczas gdy my wsłuchujemy się uważnie w Słowo Pana, który dziś powtarza ludzkości: „Zatrzymajcie się, i we Mnie uznajcie Boga” (Ps 46, 11), „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni” (Mt 28, 20).

W Rzymie, w siedzibie Penitencjarii Apostolskiej, 19 marca 2020 roku, W Uroczystość św. Józefa, Oblubieńca NMP, Patrona Kościoła Powszechnego.

Kard. Mauro Piacenza Penitencjarz Większy

Ks. Prał. Krzysztof Nykiel Regens

Tł. KAI

Transmisje niedzielnych Mszy Świętych w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego



Transmisje niedzielnych Mszy Świętych w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego
_______________________________

WARSZAWA

Kościół środowisk twórczych:
8:30 – Gorzkie Żale
9:00 – Msza święta

JÓZEFÓW

9:30

BIAŁYSTOK

10:30

GDAŃSK

15:00 i 16:30

OPOLE

13:00 (po Mszy Gorzkie Żale)

SZCZECIN

15:15

POZNAŃ

14:00

LUBLIN

9:00

KRAKÓW

10:30 i 19:15

BYTOM

17:00

NOWY SĄCZ

20:00


Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów wydała wytyczne odnośnie sprawowania Triduum Paschalnego w miejscach dotkniętych epidemią




KONGREGACJA DS. KULTU BOŻEGO I DYSCYPLINY SAKRAMENTÓW

Prot. nr 153/20

DEKRET

W czasie Covid-19

W tym rudnym czasie, jaki przeżywamy z powodu pandemii Covid-19, biorąc pod uwagę utrudnienia w odprawianiu liturgii wspólnotowej w kościele, na które wskazali biskupi dla terytoriów podlegających ich jurysdykcji, do Kongregacji dotarły zapytania dotyczące zbliżających się świąt wielkanocnych. W tym względzie proponuje się Biskupom ogólne wskazówki i pewne sugestie. 1 - O dacie Wielkanocy. Stanowiąc centrum roku liturgicznego Wielkanoc nie jest świętem jak każde inne: obchodzona przez trzy dni, z Triduum Paschalnym, poprzedzona Wielkim Postem i ukoronowana Zesłaniem Ducha Świętego, nie może być przeniesiona.

2 - Msza św. Krzyżma. Oceniając konkretny przypadek w różnych krajach, Biskup ma możliwość przełożenia jej na późniejszy termin.

3 - Wskazania odnośnie do Triduum Paschalnego.

W przypadku, gdy władze cywilne i kościelne wprowadziły ograniczenia, podczas Triduum Padchalnego należy przestrzegać następujących zasad.

Biskupi udzielą wskazówek, uzgodnionych z Konferencją Episkopatu, aby w kościołach katedralnych i parafialnych, nawet bez fizycznego udziału wiernych, Biskup i proboszczowie mogli celebrować misteria liturgiczne Triduum Paschalnego, zawiadamiając wiernych o czasie ich rozpoczęcia, ażeby mogli włączyć się w modlitwę w swoich domach. W tym przypadku pomocne są relacje na żywo za pomocą komunikacji teleinformatycznej.

Konferencja Episkopatu i poszczególne diecezje powinny dostarczyć materiały do modlitwy rodzinnej i osobistej. W Wielki Czwartek, w kościołach katedralnych i parafialnych, w miarę rzeczywistych możliwości ustalonych przez osoby odpowiedzialne, księża w parafii mogą koncelebrować Mszę św. Wieczerzy Pańskiej; wyjątkowo udziela się wszystkim księżom możliwości odprawienia Mszy św. w tym dniu, w odpowiednim miejscu, bez ludzi. Gest umycia nóg, już i tak fakultatywny, powinien być pominięty. Na zakończenie Mszy św. Wieczerzy Pańskiej powinno się pominąć procesję, a Najświętszy Sakrament powinien być przechowywany w tabernakulum. Kapłani, którzy nie mają możliwości odprawienia Mszy św., powinni zamiast niej odmówić nieszpory (por. Liturgia Horarum). W Wielki Piątek, w kościołach katedralnych i parafialnych, w miarę rzeczywistych możliwości ustalonych przez osoby odpowiedzialne, Biskup / proboszcz celebruje Mękę Pańską. W modlitwie powszechnej Biskup diecezjalny powinien zadbać o ustanowienie szczególnej intencji za chorych, zmarłych, znajdujących się w sytuacji zagubienia (por. Missale Romanum, s. 314 nr 13).

Niedziela Wielkanocna. Wigilia Paschalna: powinna być sprawowana tylko w kościołach katedralnych i parafialnych, w miarę rzeczywistych możliwości ustalonych przez osoby odpowiedzialne. Na początku Wigilii i przy obrzędzie światła należy pominąć rozpalanie ogniska, a tylko zapalić świecę i, pomijając procesję, przejść do Orędzia Wielkanocnego (Exsúltet). Potem następuje „Liturgia Słowa”. W czasie „Liturgii chrzcielnej” należy tylko odnowić przyrzeczenia chrzcielne (por. Missale Romanum, s. 371, n. 55). Potem następuje „Liturgia Eucharystyczna”.

Ci, którzy w żaden sposób nie mogą uczestniczyć w Wigilii Paschalnej sprawowanej w kościele, niech odmówią Godzinę Czytań przewidzianą na Niedzielę Wielkanocną (por. Liturgia Horarum).

W przypadku klasztorów, seminariów, wspólnot zakonnych, niech zadecyduje Biskup diecezjalny.

Wyrazy pobożności ludowej i procesje, które wzbogacają dni Wielkiego Tygodnia i Triduum Paschalne, mogą, decyzją Biskupa diecezjalnego, zostać przeniesione na inne dogodne dni, np. 14 i 15 września.

De mandato Summi Pontificis pro hoc tantum anno 2020.

Z siedziby Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, 19 marca 2020 roku, w Uroczystość św. Józefa, Patrona Kościoła Powszechnego.

Kard. Robert Sarah Prefekt

Abp Arthur Roche Sekretarz

tł. KAI

sobota, 21 marca 2020

Watykan: Specjalny odpust dla zarażonych koronawirusem. Biskupi zdecydują o absolucji ogólnej




„Penitencjaria Apostolska na mocy uprawnień udzielonych jej przez Ojca Świętego postanowiła o udzieleniu odpustu wiernym dotkniętym chorobą CoVID-19, a także pracownikom służby zdrowia, członkom rodzin i wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób, także w modlitwie o nich się troszczą”, czytamy w dekrecie opublikowanym w piątek w Watykanie.

Najwyższy trybunał kościelny w sprawach wewnętrznych postanowił, że odpust zupełny udzielany jest wiernym dotkniętym przez koronawirusa, poddanym reżimowi kwarantanny w szpitalach lub we własnych domach. Muszą oni wykluczyć wszelkie przywiązanie do jakiegokolwiek grzechu, łącząc się duchowo za pośrednictwem mediów z celebracją Mszy Świętej, odmawianiem Różańca Świętego, praktyką Drogi Krzyżowej lub innymi formami pobożności, albo przynajmniej odmówią Wyznanie Wiary, Ojcze nasz i pobożne wezwanie do Najświętszej Maryi Panny. Mają też ofiarowywać tę próbę duchową w duchu wiary i miłości względem braci, pragnąc wypełnić warunki zwyczajne (spowiedź sakramentalną, Komunię eucharystyczną i modlitwy zgodnie z intencjami Ojca Świętego), tak szybko, jak będzie to możliwe.

Zaznaczono, że pracownicy służby zdrowia, członkowie rodzin chorych i ci, którzy narażając się na zarażenie, pomagają pacjentom z koronawirusem otrzymają ten sam dar odpustu zupełnego na tych samych warunkach.

Penitencjaria Apostolska udziela także odpustu osobom nawiedzającym i adorującym Najświętszy Sakrament czy też czytającym Pismo Święte przez co najmniej pół godziny, odmawiającym Różaniec Święty, pobożnie odprawiającym Drogę Krzyżową, albo odmawiającym Koronkę do Bożego Miłosierdzia, aby błagać Boga Wszechmogącego o ustanie epidemii, ulgę dla cierpiących i wieczne zbawienie, dla tych, których Pan Bóg wezwał do siebie.

„Kościół modli się za tych, którzy nie mogą przyjąć sakramentu namaszczenia chorych i wiatyków, powierzając Bożemu miłosierdziu wszystkich i każdego z osobna na mocy komunii świętych i udziela wiernym odpustu zupełnego w chwili śmierci, pod warunkiem, że byli należycie dysponowani i zwykle za życia modlili się” – stwierdza Penitencjaria Apostolska.

Ponadto Penitencjaria Apostolska uważa, że szczególnie w miejscach najbardziej dotkniętych zarazą pandemiczną i dopóki zjawisko to nie zostanie opanowane, istnieje poważna konieczność, o której mowa w kan. 961, par. 2 KPK, a zatem biskupi diecezjalni mogą zezwolić na udzielenie absolucji wielu penitentom równocześnie, bez uprzedniej spowiedzi indywidualnej.

Przygotowany w tej sprawie dokument wymienia warunki, na jakich może być udzielana absolucja ogólna, zaznaczając, iż wierni, by ważnie skorzystali z sakramentalnej absolucji udzielonej wielu penitentom jednocześnie, muszą mieć nie tylko odpowiednią dyspozycję, lecz również postanowienie, że we właściwym czasie wyznają grzechy ciężkie, których teraz wyznać nie mogą. Mają jak najszybciej, przy nadarzającej się okazji odbyć spowiedź indywidualną.

Podkreślono, że w obecnej sytuacji spowiedź poza konfesjonałem powinna odbywać się w miejscu dobrze przewietrzonym, z zachowaniem odpowiedniego dystansu, przy użyciu masek ochronnych, zwracając absolutną uwagę na sakrament i konieczną dyskrecję.

Penitencjaria Apostolska zaznacza, że biskup diecezjalny podejmuje decyzję uwzględniając poziom pandemii oraz poszczególne przypadki poważnej konieczność, w której dopuszczalne jest udzielenie rozgrzeszenia zbiorowego: na przykład przy wejściu na oddziały szpitalne, gdzie znajdują się hospitalizowani wierni, zagrożeni śmiercią, stosując środki nagłaśniające, aby można było usłyszeć rozgrzeszenie.

Zachęcono też do rozważenia potrzeby i możliwości ustanowienia, w razie potrzeby i w porozumieniu z władzami sanitarnymi grup „nadzwyczajnych kapelanów szpitalnych”, na zasadzie dobrowolności i zgodnie z zasadami ochrony przed zarażeniem, aby zapewnić niezbędną pomoc duchową chorym i umierającym.

Przypomniano, że tam, gdzie poszczególni wierni mają przeszkody w otrzymaniu rozgrzeszenia sakramentalnego istnieje możliwość wzbudzenia żalu doskonałego, w powiązaniu ze stanowczym postanowieniem, aby jak najszybciej przystąpić do spowiedzi sakramentalnej. W takiej sytuacji wierni otrzymują przebaczenie grzechów, nawet śmiertelnych (por. KKK, 1452).

KAI

czwartek, 19 marca 2020

Przyjmujmy Jezusa Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie w postawie klęczącej i do ust.



„Paść na kolana przed Bogiem obecnym w Eucharystii oznacza wyznanie wolności”.

Benedykt XVI 


Upadnij na kolana,
Ludu czcią przejęty
Uwielbiaj swego Pana:
Święty, Święty, Święty.

Przyjmujmy Jezusa Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie w postawie klęczącej i do ust.

piątek, 13 marca 2020

Abp Gądecki: "proszę biskupów diecezjalnych o wydanie decyzji, aby podczas każdej Mszy św. i nabożeństw wewnątrz kościoła mogło przebywać maksymalnie 50 osób."




Komunikat Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski

W związku z wprowadzeniem stanu zagrożenia epidemicznego w Polsce oraz stosując się do rozporządzeń organów państwowych z 13 marca br., które ograniczyły liczbę uczestników zgromadzeń do 50 osób, w tej wyjątkowej sytuacji, proszę biskupów diecezjalnych o wydanie decyzji, aby podczas każdej Mszy św. i nabożeństw wewnątrz kościoła mogło przebywać maksymalnie 50 osób.

Przypominam również o dyspensie wydawanej przed biskupów diecezjalny od obowiązku uczestnictwa w niedzielnych i świątecznych Mszach Świętych, zgodnie z Kodeksem Prawa Kanonicznego. Osoby, które z niej korzystają, proszę o duchową łączność ze wspólnotą Kościoła za pośrednictwem transmisji w środkach społecznego przekazu.

Zachęcam również, aby księża biskupi wydawali diecezjalne zarządzenia dotyczące opieki duszpasterskiej nad wiernymi w czasie epidemii, w nawiązaniu do moich poprzednich komunikatów i Zarządzenia Rady Stałej KEP z 12 marca br.

Proszę kapłanów i osoby życia konsekrowanego, aby każdego dnia o godzinie 20.30 – bez udziału wiernych – odmawiali w kościele różaniec w intencji osób chorych oraz tych, którzy się nimi opiekują, jak również służb medycznych i sanitarnych, a także o pokój serc i łaskę nawrócenia. Proszę wiernych, aby w tym samym czasie w swoich rodzinach odmawiali różaniec w duchowej łączności z kapłanami.

Wszystkich wiernych i pasterzy zapewniam o mojej modlitwie i duchowej łączności.

abp Stanisław Gądecki

czwartek, 12 marca 2020

Ks. Marcin Węcławski: O przyjmowaniu Komunii Świętej w dobie koronawirusa


Komunikat Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski w sprawie koronawirusa


Komunikat Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski

Z wiarą w Opatrzność Bożą i w trosce o życie i zdrowie społeczeństwa i w nawiązaniu do komunikatów Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski podejmujemy decyzję o wprowadzeniu prewencyjnych środków ostrożności w sytuacji zagrożenia koronawirusem.

Kościół od dwóch tysiącleci służy osobom chorym i potrzebującym, nawet w czasach epidemii, nie rezygnując z głoszenia Ewangelii oraz sprawowania sakramentów świętych.

1. Mając na uwadze zagrożenie zdrowia oraz życia (zgodnie z kan. 87 par. 1, 1245 i kan. 1248 par. 2 Kodeksu Prawa Kanonicznego), rekomendujemy biskupom diecezjalnym udzielenie dyspensy od obowiązku niedzielnego uczestnictwa we Mszy Świętej do dnia 29 marca br. następującym wiernym:

a. osobom w podeszłym wieku,
b. osobom z objawami infekcji (np. kaszel, katar, podwyższona temperatura, itp.),
c. dzieciom i młodzieży szkolnej oraz dorosłym, którzy sprawują nad nimi bezpośrednią opiekę,
d. osobom, które czują obawę przed zarażeniem.

Skorzystanie z dyspensy oznacza, że nieobecność na Mszy niedzielnej we wskazanym czasie nie jest grzechem. Jednocześnie zachęcamy, aby osoby korzystające z dyspensy trwały na osobistej i rodzinnej modlitwie. Zachęcamy też do duchowej łączności ze wspólnotą Kościoła poprzez transmisje radiowe, telewizyjne lub internetowe.

2. W czasie liturgii do dnia 29 marca br. należy przestrzegać w kościołach następujących zasad:

a. kapłani i nadzwyczajni szafarze Komunii Świętej przed rozpoczęciem liturgii powinni dokładnie umyć ręce i kierować się zasadami higieny,
b. przypominamy, że przepisy liturgiczne Kościoła przewidują przyjmowanie Komunii Świętej na rękę, do czego teraz zachęcamy,
c. znak pokoju należy przekazywać przez skinienie głowy, bez podawania rąk,
d. cześć Krzyżowi należy oddawać przez przyklęknięcie lub głęboki skłon, bez kontaktu bezpośredniego,
e. należy powstrzymać się ponadto od oddawania czci relikwiom poprzez pocałunek lub dotknięcie,
f. na kratki konfesjonałów należy nałożyć folie ochronne,
g. rezygnujemy z napełniania kropielnic kościelnych wodą święconą.

3. W obecnej sytuacji przypominamy, że „tak jak szpitale leczą choroby ciała, tak kościoły służą m.in. leczeniu chorób ducha, dlatego jest niewyobrażalne, abyśmy nie modlili się w naszych kościołach” (Komunikat Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski, abp. S. Gądeckiego, 10.03.2020). W związku z tym zachęcamy wszystkich wiernych, aby poza liturgią nawiedzali kościoły na gorliwą modlitwę osobistą. Polecamy duszpasterzom:

a. aby kościoły pozostawały otwarte w ciągu dnia,
b. aby kapłani troszczyli się o dodatkowe okazje do spowiedzi i adoracji Najświętszego Sakramentu,
c. aby – przy zachowaniu należytych zasad higieny – kapłani i nadzwyczajni szafarze odwiedzali chorych i starszych parafian z posługą sakramentalną.

4. Jednocześnie informujemy, że do dnia 29 marca br.:

a. liturgie z udzieleniem sakramentu bierzmowania przeniesione zostają na terminy późniejsze,
b. zawieszone zostają pielgrzymki maturzystów na Jasną Górę oraz rekolekcje szkolne organizowane przez parafie. Jednocześnie prosimy środki społecznego przekazu oraz duchownych o propozycje rekolekcji w internecie, które w ten sposób mogą być przeżywane w domu,
c. sprawy rekolekcji dla dorosłych oraz organizację innych spotkań pozostawia się roztropnemu rozeznaniu księży proboszczów.

Prosimy o solidarność z osobami starszymi i potrzebującymi, np. poprzez pomoc w zakupach. Prosimy wszystkich ludzi wierzących o modlitwę w intencji ochrony przed chorobami, a także o pokój serc i łaskę głębokiego nawrócenia dla każdego z nas. Dobremu Bogu polecajmy wszystkich zmarłych na skutek koronawirusa. Módlmy się o zdrowie dla chorych, tych, którzy się nimi opiekują, lekarzy i personelu medycznego oraz wszystkich służb sanitarnych. Módlmy się o wygaśnięcie epidemii. Zgodnie z Tradycją Kościoła zachęcamy do śpiewania w naszych kościołach suplikacji „Święty Boże, Święty Mocny… Od powietrza, głodu, ognia i wojny, zachowaj nas Panie”.

Rada Stała Konferencji Episkopatu Polski

Warszawa, 12 marca 2020 r.

środa, 26 lutego 2020

20 powodów, by w roku 2020 uczestniczyć w tradycyjnej Mszy łacińskiej




Opublikowano wiele książek, podcastów, filmów na YouTube, homilii i wykładów na ten temat, ale gdy nastąpiła zmiana kalendarza na rok 2020, postanowiłem napisać zwięzłą i rzetelnie przygotowaną listę dwudziestu powodów, by przejść w Nowym Roku na tradycyjną Mszę łacińską ­– pisze Jacob Tate. Czyta Jan Moniak.

niedziela, 26 stycznia 2020

Ks. Guy Pages: Prawdziwe oblicze Islamu. Jedna z najbardziej politycznie niepoprawnych książek o Islamie.


"To zapewne jedna z najbardziej politycznie niepoprawnych książek, jakie ostatnio czytałem".
Paweł Lisicki
  • Czym jest islam?
  • Kim był Mahomet?
  • Czy wierzymy w tego samego Boga?
  • Czy islam jest religią pokoju?
Ksiądz Guy Pages z mocą słowa właściwą prorokom piętnuje mielizny i słabości obecnej zachodniej uległości wobec islamu. Książka, będąca owocem jego wieloletnich badań, poszukuje prawdy o złożonej rzeczywistości islamu, często zupełnie nieznanej Europejczykom. To obszerne dzieło, napisane w popularnej formie pytań i odpowiedzi, pozwala zorientować się w meandrach islamskiej religii, kultury i obyczajowości - bez przemilczeń, stereotypów i ulegania mitom politycznej poprawności. Lektura książki pozwoli czytelnikom nieznającym islamu uniknąć szkodliwych nieporozumień i złudzeń oraz lepiej zdać sobie sprawę z różnic kulturowych i mentalnych, które bywają zarzewiem konfliktów z silnymi i coraz liczniejszymi społecznościami muzułmańskimi w Europie.

Abbé Guy Pages (ur. 1958) – kapłan diecezji paryskiej, znany badacz i krytyk islamu. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1994 r., w 2003 r. przez rok był duszpasterzem w islamskiej Republice Dżibuti (dawnej Somali Francuskiej), w ramach misji prowadzonej przez francuski ordynariat połowy. Po powrocie do Francji zajął się popularyzacją wiedzy o islamie.

Wydawnictwo AA, Kraków 2020, op twarda, s. 536 
Do nabycia w Księgarni internetowej religijna.pl

Ojciec Zakaria Boutros: Gdy chrześcijanie dowiedzą się prawdy będzie już za późno




Gdy chrześcijanie dowiedzą się prawdy będzie już za późno

piątek, 17 stycznia 2020

Luiz Sérgio Solimeo - Zwodzenie i podstęp w kampanii przeciw celibatowi kapłańskiemu



W moim poprzednim artykule o apostolskim pochodzeniu celibatu (tłumaczenie dostępne tu:
Spośród Apostołów jedynie o Św. Piotrze wiadomo, że był żonaty, ze względu na wzmiankę Ewangelii o jego teściowej. Niektórzy z pozostałych mogli mieć żony, lecz jest wyraźnie stwierdzone, że pozostawili oni wszystko, łącznie z rodzinami, by iść za Chrystusem.
Nie zgodził się z tym pewien czytelnik, mówiąc, że powinieniem był sprawdzić fragment I Listu Św. Pawła do Koryntian (1 Kor 9, 5) by stwierdzić, że wszyscy Apostołowie byli w związkach małżeńskich, w tym także św. Paweł. Aby prawdzie stało się zadość zostałem wezwany do poprawienia tego artykułu. A jednak tak się składa, że prawda wymaga ode mnie utrzymania w mocy tego, co wcześniej napisałem.

Zgodnie z tłumaczeniem przesłanym przez czytelnika św. Paweł napisał: „Czy nie mamy prawa zabrać ze sobą wierzącej żony , tak jak inni apostołowie i bracia Pana oraz Kefas?” (tłum. własne)

Rozbieżne tłumaczenia

Tłumaczenie to, zaczerpnięte, jak się okazuje, z protestanckiej Nowej Międzynarodowej Wersji Biblii, wydaje się nie pozostawiać wątpliwości, że „inni apostołowie”, w tym „Kefas” (tj. Św. Piotr), byli żonaci.

Wersja Króla Jakuba (King James Bible, KJV) zawiera jednak nieco inne tłumaczenie: „Czy nie mamy mocy, by prowadzić siostrę, żonę, tak jak inni apostołowie oraz bracia Pańscy i Kefas?” (tłum. własne)

Klasyczne tłumaczenie katolickie Pisma Świętego na język angielski, powszechnie nazywane wersją Douay-Reims (DR), daje nam tekst, który wyklucza interpretację, jakoby wszyscy Apostołowie, ze św. Pawłem włącznie, byli żonaci: „Czy nie mamy mocy, by prowadzić przy sobie kobietę, siostrę , tak jak inni apostołowie oraz bracia Pańscy i Kefas?” (tłum. własne – por. 1 Kor 9, 5 z Biblii Jakuba Wujka: „Izali nie mamy wolności wodzić się z siostrą niewiastą, jako i drudzy Apostołowie i bracia Pańscy i Cephas?”)

Można by zarzucić, że wersja Douay-Rheims nie tłumaczy tekstu bezpośrednio z greckiego, ale z wersji łacińskiej, znanej jako Wulgata. Ten łaciński tekst brzmi Mulierem sororem lub „kobietą-siostrą”. Zatem powrót do pierwotnego greckiego powinien rozwiać wszelkie rozbieżności w tym względzie.

Prawdziwe znaczenie Adelphên Gunaika

Jakie są więc greckie słowa, które zostały przetłumaczone jako „wierząca żona”, „siostra - żona” lub „kobieta - siostra”? Kluczowe słowa (w łacińskiej transkrypcji) to: adelphên gunaika .

Gunaika ( biernik dopełnieniowy, forma gunê ) może oznaczać zarówno „kobietę”, jak i „żonę”. Nawiasem mówiąc, zjawisko to do dziś występuje w językach romańskich, takich jak francuski, hiszpański i portugalski, w których odpowiednio femme , mujer i mulher , może mieć oba znaczenia.

Aby uniknąć niejasności co do znaczenia, św. Paweł zakwalifikował słowo gunaika słowem adelphên (dopełnieniowa forma adelphê ), co oznacza „siostra”, tworząc w ten sposób złożone wyrażenie, które dosłownie znaczy „kobieta - siostra”.

Aby w pełni zrozumieć znaczenie wyrażenia „kobieta - siostra”, potrzebne jest podłoże historyczne. Wśród Żydów zwyczajem było, że pobożne kobiety podążały za swymi mistrzami duchowymi, aby pomóc im w ich potrzebach domowych. Ewangelie odnotowują fakt, że takie właśnie kobiety podążały za naszym Panem i służyły Mu. W Ewangelii św. Mateusza rozdział XXVII czytamy:
55 I było tam wiele niewiast z daleka, które były poszły za Jezusem od Galilei, posługując mu. 56 Między któremi była Marya Magdalena i Marya Jakóbowa i Józephowa matka i matka synów Zebedeuszowych.2
Podobnie św. Łukasz pisze w rozdz. VIII:
I stało się potem, a on chodził po mieściech i miasteczkach każąc i przepowiadając królestwo Boże: a dwanaście z nim, 2 I niektóre niewiasty, które były uzdrowione od duchów złych i od chorób, Marya, którą zowią Magdaleną, z któréj siedm czartów wyszło było, 3 I Johanna, żona Chuzego, sprawcy Herodowego, i Zuzanna i innych wiele, które mu służyły z majętności swoich.
Greckie słowo użyte zarówno przez św. Mateusza, jak i św. Łukasza, odnoszące się do tych pobożnych kobiet, które podążyły za naszym Panem i służyły mu, jest tym samym słowem, którego użył św. Paweł: gunaikes3. Żaden z egzegetów nie myślał o przetłumaczeniu tego wyrażenia jako „żony”.

Apostoł pogan

Wracając do św. Pawła, kontekst Listu do Koryntian w żaden sposób nie uzasadnia wniosku, by Apostoł domagał się jakiegoś prawa do zabrania ze sobą żony; co więcej, wcześniej (1 Kor VII, 7-8) sam wyjaśnił, że był nie był żonaty i nie miał zamiaru się żenić. Wolał on doskonałą czystość od stanu małżeńskiego, który jednak mimo wszystko cenił. W tym fragmencie, odnosząc się zarówno do osób niezamężnych / nieżonatych, jak i owdowiałych, pisze:
Albowiem chcę, abyście wy wszyscy byli jakom ja sam; ale każdy ma własny dar od Boga, jeden tak, a drugi tak. 8 A mówię nieżonatym i wdowom: Dobrze im jest, jeźliżeby tak trwali jako i ja.
W swej Teologii św. Pawła ks. Fernand Prat, SJ, stwierdza: „Jeśli coś jest pewne, to jest to fakt, iż Apostoł pozostawał w celibacie, a odmienny głos Klemensa z Aleksandrii jedynie podkreśla spójność tradycji katolickiej w tym względzie. Nie można wątpić w to, że [św. Paweł] uważał dziewictwo za lepsze od małżeństwa, a wysiłki niektórych pisarzy heterodoksyjnych, mające na celu pominięcie tego irytującego świadectwa, zakończyły się uwypukleniem go w szczególnie jasnym świetle.”4

W nowszych badaniach, poddających analizie spuściznę Ojców Kościoła oraz innych pisarzy eklezjalnych, ks. Christian Cochini SJ potwierdza również, że większość z nich poświadcza celibat św. Pawła, stwierdzając:
„większość odrzuca ideę małżeństwa apostoła i potwierdza, że Paweł był bezżenny, zanim uwierzył w Chrystusa i takim pozostał”.5
Ks. Cochini rozszerza to przekonanie na św. Jana: „Szczególna miłość Jezusa do apostoła Jana jest często potwierdzana w Ewangeliach i innych tekstach Nowego Testamentu. Tradycja była jednomyślna, przypisując to wyróżnienie ze strony naszego Pana wiecznemu dziewictwu swego umiłowanego apostoła.”6

Ukryty cel protestanckiego tłumaczenia Pisma Świętego

Sprzeciwiający się kapłańskiemu celibatowi protestanccy reformatorzy zaczęli kwestionować ważność łacińskiej Wulgaty i w/w tekstu św. Pawła. Przywodca kalwiński Theodore de Beze (1519-1605), był jednym z pierwszych, którzy zastąpili tłumaczenie adelphên gunaika słowem „siostra żona”. Tłumaczenie to zostało jednak szybko obalone, między innymi przez wielkiego katolickiego komentatora Pisma świętego, Korneliusza á Lapide (1567) -1637), z punktu widzenia filologii, a także pod względem kontekstu biblijnego i patrystycznego.7

W związku z tym szczególnie niepokoi fakt, że takie błędne tłumaczenia pojawiają się ponownie - nawet w wersjach zatwierdzonych przez źródła katolickie. Widać to w tłumaczeniu fragmentu św. Pawła w Nowej Biblii Amerykańskiej (New American Bible), sponsorowanym przez Komitet Biskupów Bractwa Doktryny Chrześcijańskiej Konferencji Episkopatu USA. W wydaniu z 1970 roku czytamy: „Czy nie mamy prawa poślubić wierzącej kobiety, jak reszta apostołów i braci Pana oraz Kefasa?” (tłum. własne). Takie tłumaczenie jest całkowicie sprzeczne z katolicką tradycją egzegetyczną i wydaje się, że zostało dostosowane do promowania kampanii na rzecz zniesienia celibatu kapłańskiego, prowadzonych przez stowarzyszenia byłych kapłanów.

Wznowienie tej samej Biblii z 1991 r. umieszczone na stronie internetowej Konferencji Biskupów Katolickich USA unika już co prawda czasownika „poślubić”, lecz poczucie protestanckiego błędnego tłumaczenia, sprzyjającego położeniu kresu celibatowi kapłańskiemu pozostaje: „Czy nie mamy prawa wziąć chrześcijańskiej żony, podobnie jak reszta apostołów, bracia Pańscy i Kefas? ” (tłum. własne).

Jak napisałem w poprzednim artykule, nawet jeśli kilku Apostołów pozostawało wcześniej w związkach małżeńskich - a jedyne przypuszczenie co do takiego stanu rzeczy, znalezione w Piśmie Świętym, dotyczy św. Piotra - pewne jest, że wszyscy z nich, w tym Książę Apostołów, żyli w doskonałej czystości już od dnia powołania.

Tak więc w Ewangeliach czytamy:
28 I rzekł Piotr: Oto my opuściliśmy wszystko, a szliśmy za tobą. 29 Który im rzekł: Zaprawdę wam powiadam, iż niemasz żadnego, który opuścił dom, albo rodzice, albo bracią, albo żonę, albo dzieci dla królestwa Bożego, 30 A nie miałby wziąć daleko więcéj w tym czasie, a w przyszłym wieku żywot wieczny. (Por. Mt XIX, 27-30, Mk X, 20-21)
Silna tradycja apostolska

Zamiast powtarzać wszystkie argumenty z poprzedniego artykułu, zakończę słowami, którymi ks. Cochini skonkludował swoje dokładne, ponad 400 stronicowe studium, solidnie ugruntowywujące tradycję apostolską w tej sprawie:

„Zamknijmy nasze dociekania wnioskiem, iż obowiązek, wymagający od żonatych diakonów, kapłanów i biskupów zachowania doskonałej wstrzemięźliwości nie jest w Kościele owocem opóźnionego rozwoju, lecz wręcz przeciwnie, w pełnym tego słowa znaczeniu niepisaną tradycją pochodzenia apostolskiego, która, o ile wiemy, znalazła swój pierwszy kanoniczny wyraz w IV wieku.

<<Ut quod apostoli docuerunt, et ipsa servavit antiquitas, nos quoque custodiamus>> - <<To, czego nauczali apostołowie i co zaobserwowała sama starożytność, starajmy się również zachować>>.. Ta afirmacja Ojców [Soboru] Kartagińskiego z 390 r. pozostanie istotnym ogniwem, łączącym z samymi korzeniami [apostolskiej tradycji]. Niechaj pomoże to Kościołom Wschodu i Zachodu, które wszak się do niej odnoszą, w osiągnięciu silniejszej świadomości ich wspólnego dziedzictwa.”8

***

Artykuł tłumaczony z języka angielskiego – źródło: https://www.tfp.org/

Tłumaczyła: A. Gruszczyńska

PRZYPISY:
  1. O autorze: Luiz Sergio Solimeo jest katolickim badaczem, autorem wielu książek, esejów i artykułów. Od 1959 r. członek Brazylijskiego Stowarzyszenia Obrony Tradycji, Rodziny i Własności. Obecnie wykłada filozofię i historię na Sedes Sapientiae Institute w USA.
  2. Od tłumacza: Od tego miejsca autor zaczyna posługiwać się cytatami z Biblii w wersji Douay-Rheims (DR), czyli z tłumaczenia opartego na Wulgacie. Z tego też względu wszystkie cytaty z DR podajemy w brzmieniu Biblii ks. Jakuba Wujka, co dodatkowo pozwala zachować właściwe archaizmy.
  3. Por. www.awmach.org/library/parallel.htm
  4. Westminster, Md.: The Newmann Bookshop, 1952, tom I, str. 107
  5. Christian Cochini, S.J., Apostolic Origins of Priestly Celibacy (San Francisco: Ignatius Press, 1990), str. 77
  6. Ibid., str. 68
  7. Cornelius á Lapide, Commentaria in Scripturam Sacram (Paris: Vives, 1863), tom XVIII, str. 328-329
  8. Cochini, str. 439

Printfriendly


POLITYKA PRYWATNOŚCI
https://rzymski-katolik.blogspot.com/p/polityka-prywatnosci.html
Redakcja Rzymskiego Katolika nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy opublikowanych na blogu. Komentarze nie mogą zawierać treści wulgarnych, pornograficznych, reklamowych i niezgodnych z prawem. Redakcja zastrzega sobie prawo do usunięcia komentarzy, bez podania przyczyny.
Uwaga – Rzymski Katolik nie pośredniczy w zakupie książek prezentowanych na blogu i nie ponosi odpowiedzialności za działanie księgarni internetowych. Zamieszczone tu linki nie są płatnymi reklamami.