.jpg)
W imię świętej i nierozdzielnej Trójcy, Ojca, Syna i Ducha Świętego.
Preambuła
Wyznaję i przyjmuję w całej pełni prawdę wiary katolickiej, taką, jaka została „przyjęta przez Apostołów z ust samego Pana naszego Jezusa Chrystusa bądź przekazana jakby z ręki do ręki przez samych Apostołów pod dyktando Ducha Świętego”, a następnie wiernie zachowana i przekazana aż do nas w nieprzerwanej sukcesji w Kościele katolickim poprzez nauczanie papieży i biskupów, pisma Ojców Kościoła i teologów oraz definicje świętych soborów.
Pewnie przyjmuję wszystkie i każdą z prawd, które nieomylny Kościół przedstawił jako bosko objawione i konieczne do zbawienia, czy to przez definicje swego uroczystego Magisterium, czy przez jednomyślność swego zwykłego i powszechnego Magisterium. Przyjmuję również wszystko, co należy do doktryny katolickiej z racji koniecznego związku z depozytem objawionym, i uważam za pewne prawdy, których Kościół stale nauczał, aby strzec tego depozytu przed błędami.
W konsekwencji odrzucam wszystkie błędy przeciwne tej wierze, zwłaszcza błędy liberalizmu, indyferentyzmu, modernizmu, ekumenizmu i laicyzmu, potępione przez papieży Piusa IX, Leona XIII, świętego Piusa X, Piusa XI i Piusa XII. Te błędy bowiem zaciemniają doktrynę objawioną, fałszują Tradycję, zniekształcają świętą liturgię, psują obyczaje, osłabiają ducha misyjnego i rozkładają chrześcijański porządek społeczny, wielce szkodząc zbawieniu dusz.
Wyznaję tę wiarę i odrzucam wszystkie błędy jej przeciwne, ponieważ chcę pozostać wiernie poddany świętemu Kościołowi katolickiemu, apostolskiemu i rzymskiemu, Nauczycielowi prawdy, jak również Papieżowi, Namiestnikowi Chrystusowemu, w przywiązaniu do wiecznego Rzymu, który otrzymał misję świętego strzeżenia i wiernego wyjaśniania depozytu objawionego aż do końca wieków.
Dodaję, że w obecnym zamęcie nie wystarcza już przypominać odrębnie kilku prawd. Staje się nieodzowne, aby w pełnym świetle ukazać cały porządek doktryny katolickiej, w jej nadprzyrodzonej spójności i jaśniejącej harmonii, nie pomijając żadnego dogmatu, nie pomniejszając żadnej prawdy, nie zastępując otrzymanej wiary dwuznacznym lub wypaczonym językiem, który pod pretekstem ekumenizmu lub dostosowania do świata zniekształca tę doktrynę z coraz większą zuchwałością.
Sama nadprzyrodzona miłość nakazuje wyznawać tę doktrynę z jasnością, cierpliwością i siłą, dla chwały Bożej, czci Kościoła i zbawienia dusz.
Boskie Objawienie, wiara i Tradycja
Wierzę, że Bóg w swej dobroci wezwał człowieka, przez dar łaski, do osiągnięcia wizji uszczęśliwiającej. Z mocą podtrzymuje i wyznaję, że to wyniesienie człowieka przewyższa siły i wymagania natury ludzkiej i że jest ono darmo dane od Boga, to jest darem nadprzyrodzonym.
Wierzę, że Bóg nie pozostawił człowieka jego samym tylko przyrodzonym siłom, lecz objawił mu tajemnice swego boskiego życia i nadprzyrodzone przeznaczenie, do którego go powołuje. W ten sposób, po tym jak dawniej mówił przez Proroków w Starym Przymierzu, przemówił ostatecznie przez swego jednorodzonego Syna, naszego Pana Jezusa Chrystusa, w Nowym Przymierzu, wraz z którym boskie Objawienie otrzymało swe doskonałe wypełnienie.
Objawienie to jest prawdziwym słowem Boga, powierzonym Kościołowi jako depozyt i przedstawianym ludziom jako reguła wiary pod postacią zbioru doktryny, w którym tajemnice są sformułowane w sposób rozumny i wyrażalny słowami. Objawienie nie jest progresywnym wyrazem religijnej świadomości ani owocem zbiorowego doświadczenia wspólnoty wierzącej; jest ono samą prawdą Boga udzielającą się w nadprzyrodzony sposób umysłom ludzi dla ich zbawienia.
Wierzę, że depozyt wiary został zamknięty ze śmiercią ostatniego Apostoła. Po Apostołach Kościół nie otrzymuje nowego Objawienia: strzeże, wyjaśnia, broni i przekazuje otrzymany depozyt.
Uznaję zewnętrzne dowody Objawienia, zwłaszcza cuda i proroctwa, jako najpewniejsze znaki, którymi boskie pochodzenie religii chrześcijańskiej jest wykazane w sposób dostosowany do ludzkiego rozumu, we wszelkim czasie i miejscu. Uznaję również sam Kościół, przez jego jedność, świętość, powszechność, płodność i niezwyciężalną stałość, jako stały motyw wiarygodności i niepodważalne świadectwo jego boskiej misji.
Wyznaję, że wiara jest nadprzyrodzonym poddaniem rozumu, za poruszeniem łaski, prawdzie objawionej zewnętrznie przez Boga. Nie opiera się ona ani na oczywistości rzeczy widzianych, ani na osobistej ocenie, ani na doświadczeniu tego, co przeżyte, lecz na samym autorytecie Boga, który mówi i który, będąc Pierwszą Prawdą, nie może ani się mylić, ani nas oszukać. Wiara nie jest więc ani ślepym uczuciem religijnym, ani poruszeniem duszy, ani wewnętrznym przekonaniem wytworzonym przez osobistą lub zbiorową świadomość. Jest ona nadprzyrodzoną cnotą, która wynosi ludzki umysł i pozwala mu poznać Boga takim, jakim On jest, dzięki świadectwu, które Bóg daje o Sobie samym, w oczekiwaniu na wizję uszczęśliwiającą.
Odrzucam zatem błąd modernizmu, taki jaki jeszcze obecnie panuje, który sprowadza wiarę do doświadczenia wewnętrznego, do pragnienia uczuć lub do progresywnego samouświadomienia wspólnoty wierzących. Taka koncepcja niszczy samo pojęcie dogmatu i czyni niemożliwym obowiązek wierzenia, zastępując prawdę boską subiektywną szczerością i poddając doktrynę wahaniom historii.
Wyznaję także, że depozyt doktryny objawionej przez Boga jest zawarty w jego dwóch źródłach, którymi są Pismo Święte i Tradycja. Wyznaję, że Tradycja zawiera niejedną prawdę objawioną przez Boga, która nie znajduje się w Piśmie, i że w konsekwencji Pismo musi być czytane i rozumiane w zależności od Tradycji.
Wyznaję, że Pismo Święte, którego księgi zostały napisane w całości, we wszystkich swych częściach, pod natchnieniem Ducha Świętego, jest prawdziwie słowem Bożym, wolnym od wszelkiego błędu i powierzonym autentycznej interpretacji Magisterium Kościoła, zgodnie z normą Tradycji i zgodnie z analogią wiary.
Odrzucam zatem egzegezę racjonalistyczną, która traktuje święte księgi jako dokumenty mające jedynie człowieka za autora, która wyklucza a priori możliwość nadprzyrodzoności, sztucznie oddziela Chrystusa historycznego od wiary Kościoła, sprowadza cuda do symbolu lub poddaje Pismo zmiennym hipotezom i manipulacjom naturalistycznych metod krytycznych. Prawdziwa nauka biblijna musi oddawać się służbie rozumienia wiary; nie należy do niej być regułą, interpretatorem ani sędzią słowa Bożego.
Wyznaję wreszcie, że Tradycja nie jest martwą pamięcią, lecz żywym przekazem doktryny otrzymanej od Apostołów. Pozostaje żywa przez odróżnienie od Objawienia, które jest zakończone. Jest taka zarówno w działalności Magisterium Kościoła nauczającego, jak i w wyznaniu wiary Kościoła nauczanego, którego „sentire cum Ecclesia” jest wynikiem wytworzonym przez nauczanie Magisterium. Tradycję można nazwać „żywą”, nie w sensie, w którym zmieniałaby znaczenie, lecz w sensie, w którym żywe Magisterium proponuje przez wieki, coraz jaśniej i wyraźniej, tę samą prawdę według tego samego znaczenia. To, w co wszyscy wyznawali wszędzie i zawsze jako należące do wiary, nie może być zaprzeczone ani poddane w wątpliwość przez żadną teologiczną modę, żadną duszpasterską presję, żadną dyplomatyczną konieczność, żaden rzekomy wymóg współczesnego świata.
Bóg, zasada i cel wszystkich rzeczy, Trójca Święta
Wyznaję istnienie jednego Boga, osobowego, żywego i prawdziwego, zasady i ostatecznego celu wszystkich rzeczy, który na początku stworzył z niczego niebo i ziemię, rzeczy widzialne i niewidzialne. Nieskończenie doskonały, wieczny i wszechmocny, niezmienny, niepojęty w swej istocie i suwerennie wolny w swych dziełach, jest On odrębny od świata, który stworzył swobodnie, który podtrzymuje w istnieniu i którym rządzi przez swą Opatrzność.
Wyznaję, że Bóg może być poznany z pewnością przez przyrodzone światło rozumu z Jego stworzeń, tak jak przyczyna jest poznawana przez swe skutki. Wiara katolicka uznaje bowiem, że rozum ludzki jest zdolny prawdziwie dotrzeć do rzeczywistości rzeczy, często poznać ich przyczyny i dojść do prawdziwych pewników.
Dlatego odrzucam współczesny agnostycyzm, sceptycyzm filozoficzny, idealistyczny subiektywizm i wszystkie doktryny, które ograniczają zakres ludzkiego poznania do zjawisk zmysłowych lub konstrukcji świadomości, negując tym samym samą możliwość kościelnego Magisterium i prawdziwej teologii.
Wyznaję, że w jednej boskiej naturze trwają trzy Osoby rzeczywiście odrębne: Ojciec, Syn i Duch Święty, Trójca współistotna i niepodzielna. Ojciec jest bez początku; Syn jest zrodzony odwiecznie z Ojca; Duch Święty odwiecznie pochodzi od Ojca i Syna jako od jednego początku. Lecz te trzy Osoby są jedną i tą samą substancją boską: są jednym Wiecznym, a nie trzema Wiecznymi; jednym Bogiem mądrym, dobrym, wszechmocnym, a nie trzema bogami równie mądrymi, dobrymi i wszechmocnymi; tworzą jedno w Boskiej woli i Opatrzności i cieszą się tą samą chwałą.
Odrzucam pomniejszone wyznania wiary trynitarnej, które pod pretekstem jedności religijnej lub ekumenicznej roztropności dobrowolnie milczą o tym, co Bóg objawił o Sobie samym. Nie wystarcza głosić z żydami i muzułmanami, że Bóg jest jeden; nie wystarcza uznawać z arianami, że Syn jest tej samej natury co Ojciec; nie wystarcza również wyznawać z greckimi schizmatykami, że Duch Święty pochodzi od Ojca, przemilczając Filioque. Ten fałszywy irenizm dąży do iluzorycznej zgody: pomijając wyznawanie pewnych prawd objawionych, zastępuje jasność zamętem i zagraża integralności wiary.
Stworzenie człowieka i nadprzyrodzony porządek łaski
Wierzę, że Bóg stworzył człowieka na swój obraz, obdarzonego duchową i nieśmiertelną duszą, zdolną poznawać prawdę, kochać dobro poznane przez przyrodzony rozum i zwracać się ku swemu Stwórcy w sposób wolny. Człowiek nie jest więc koniecznym produktem ślepej ewolucji ani prostym wynikiem sił materialnych; pochodzi od Boga jako od swej przyczyny stwórczej, zależy od Boga, który go podtrzymuje w bycie, i jest uporządkowany ku Bogu jako ku swemu celowi.
Wyznaję, że Bóg nie przeznaczył człowieka do jego samej tylko doskonałości przyrodzonej, lecz wezwał go dobrowolnie do celu nadprzyrodzonego, który absolutnie przewyższa siły i prawa stworzonej natury: wizji uszczęśliwiającej, przez które dusza ujrzy Boga twarzą w twarz i będzie uczestniczyć w wewnętrznym życiu Przenajświętszej Trójcy. Że człowiek jest wezwany, by stać się dzieckiem Bożym, uczestnikiem boskiej natury i dziedzicem Nieba, nie jest to konieczne wypełnienie jego natury, lecz czysty skutek boskiej szczodrobliwości.
Odrzucam zatem wszelką doktrynę, która znosi różnicę między naturą a łaską, która czyni z życia nadprzyrodzonego wymóg natury ludzkiej lub która przedstawia łaskę jako prosty wewnętrzny rozwój przyrodzonych zdolności człowieka. Podobne pomieszanie rujnuje zarówno darmowość nadprzyrodzoności, jak i rzeczywistość natury. Ostatecznie sprowadza ono wiarę do religijnej antropologii, a Odkupienie do objawienia człowieka samemu sobie.
Wyznaję również, że łaska nie niszczy ani nie zastępuje natury: leczy ją, wynosi i udoskonala jednocześnie zachowując. Porządek nadprzyrodzony nie podważa ani rozumu, ani prawa przyrodzonego, ani stworzeń; leczy je i podporządkowuje wyższemu celowi. Dlatego też współczesne przeciwstawianie wolności ludzkiej i łaski, godności osoby i zależności od Boga, kultury i wiary jest radykalnie fałszywe.
Odrzucam fałszywy humanizm religijny, który sławi człowieka samego w sobie, tak jakby Wcielenie objawiło przede wszystkim i jedynie obraz Boga w stworzeniu człowieka, a nie nędzę grzechu i miłosierdzie Boga pochylającego się nad grzesznikiem. Człowiek jest naprawdę wielki tylko wtedy, gdy pokornie przyjmuje łaskę, która go leczy i wynosi, czyni pokutę za swe grzechy, poddaje się prawdzie i żyje jako dziecko Boże. Odłączając się od Boga, człowieka nie wywyższa się, a gubi.
Wyznaję, że godność ludzka, w której Bóg ustanowił swe stworzenie na szczycie świata materialnego, nigdy nie może być przywoływana przeciwko prawu Bożemu, przeciwko konieczności nawrócenia czy przeciwko poddaniu się prawdzie objawionej. Ta godność jest zraniona przez grzech: musi być odnowiona i wyniesiona do godności przybranych dzieci Bożych, przez łaskę.
Grzech pierworodny i stan człowieka
Wierzę, że nasi pierwsi rodzice zostali ustanowieni przez Boga w stanie sprawiedliwości i pierwotnej świętości, wyposażeni w dary integralności, niepodatności na cierpienie i nieśmiertelności. Za szczególnym darem Bożym posiadali nie tylko integralność własnej natury, lecz także dary nadprzyrodzone, które ich uporządkowywały ku samemu życiu Boga. Adam, głowa i początek ludzkości, otrzymał ponadto dar wiedzy.
Wyznaję, że przez swe nieposłuszeństwo Adam rzeczywiście popełnił grzech pierworodny, który przekazywany jest wszystkim ludziom przez spłodzenie. Ten grzech jest dla wszystkich grzechem natury, który skazuje ich na śmierć, cierpienie, niewiedzę i pożądliwość. Pozbawieni łaski uświęcającej i darów pozaprzyrodzonych, których nie mogą już przekazywać swemu potomstwu, Adam i Ewa zostali wygnani z ziemskiego raju.
W Adamie natura człowieka nie została jednak zniszczona, lecz jedynie zraniona: jego umysł, choć zaciemniony, pozostaje zdolny poznawać prawdę; jego wolna wola, choć osłabiona, pozostaje zdolna do chcenia i kochania przyrodzonego dobra. Dlatego odrzucam wszystkie doktryny, które w pesymizmie rozpaczy uważają człowieka za nieodwracalnie zepsutego i niezdolnego do jakiegokolwiek dobra.
Jednakowo odrzucam podobnie wszystkie doktryny, które w bezrozumnym optymizmie pomniejszają grzech pierworodny, naiwnie wywyższają wrodzoną dobroć człowieka lub pretendują budować powszechny pokój na samym tylko postępie moralnym, technicznym, politycznym lub kulturowym ludzkości. Tragedie historii, nieporządki społeczeństw i ciemności ludzkiego serca wyjaśniają się gruntownie, przede wszystkim i nade wszystko, głęboką raną grzechu.
Wyznaję, że człowiek potrzebuje być zbawiony przez odkupienie, które go uwalnia zarówno od tego grzechu pierworodnego, jak i od wszystkich jego grzechów osobistych. To odkupienie – lub wykup – wymaga daru łaski Bożej w Chrystusie: bez niej człowiek nie może zbawić się sam przez swe czyny przyrodzone, kulturę, naukę czy religijną szczerość. Bez uświęcającej łaski Chrystusa pozostaje on niezdolny do osiągnięcia swego celu nadprzyrodzonego.
Odrzucam zatem współczesny naturalizm, czy to teoretyczny (w filozofii lub teologii), czy praktyczny (w moralności, polityce lub duszpasterstwie). Wszelka doktryna, która mówi o braterstwie, pokoju, godności lub postępie, nie uznając grzechu, Krzyża ani konieczności łaski, buduje na iluzorycznym fundamencie i ostatecznie oszukuje dusze, którym zamierza służyć.
Wyznaję jednocześnie, że powaga grzechu nigdy nie powinna prowadzić do rozpaczy, albowiem Bóg w swym miłosierdziu nie opuścił człowieka po jego upadku, lecz już na samym początku obiecał mu Zbawiciela zrodzonego z Niewiasty, którego przyjście stopniowo przygotowywał w historii zbawienia.
We wszystkim tym wyznaję, że fakty opisane w Księdze Rodzaju dotyczące podstaw religii katolickiej mają być brane w sensie dosłownie historycznym: na przykład stworzenie wszystkich rzeczy dokonane przez Boga na początku czasu; partykularne stworzenie człowieka; uformowanie pierwszej niewiasty z pierwszego mężczyzny; jedność rodzaju ludzkiego; pierwotne szczęście pierwszych rodziców w stanie sprawiedliwości, integralności i nieśmiertelności; przykazanie dane przez Boga człowiekowi, aby wypróbować jego posłuszeństwo; przekroczenie boskiego nakazu za namową diabła pod postacią węża; upadek pierwszych rodziców z tego pierwotnego stanu niewinności; jak również obietnica mającego nadejść Odkupiciela.
Jezus Chrystus, Słowo Wcielone, jedyny Pośrednik i Odkupiciel
Wierzę i wyznaję, że nasz Pan Jezus Chrystus jest wiecznym Słowem Boga, prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem, współistotnym Ojcu co do bóstwa i tej samej natury co my co do człowieczeństwa, podobnym do nas z wyjątkiem grzechu. Jest On jedynym Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi, jedynym Zbawicielem rodzaju ludzkiego, jedynym Królem dusz i społeczeństw, obiecanym przez Boga w swym miłosierdziu naszym pierwszym rodzicom i zapowiedzianym przez proroków.
Wyznaję, że gdy nadeszła pełnia czasów, Syn Boży wcielił się, nie aby utwierdzić człowieka w jego ludzkiej godności lub objawić mu obraz Boga w nim samym, lecz aby go zbawić od grzechu i przywrócić mu dostęp do życia wiecznego. Zrodzony z Maryi Dziewicy, nie przestając być Bogiem, przyjął prawdziwą naturę ludzką, żył wśród nas, nauczał prawdy, wypełnił proroctwa, objawił swe bóstwo poprzez cuda, a następnie dobrowolnie ofiarował się na Krzyżu jako ofiara przebłagalna za grzechy świata.
Wyznaję, że Odkupienie jest prawdziwym zadośćuczynieniem ofiarowanym sprawiedliwości Bożej, wynagradzającym za grzech pierworodny i grzechy osobiste. Chrystus, Kapłan i Ofiara w swym świętym człowieczeństwie, odkupił nas swą Krwią. Wziąwszy nasze grzechy i ponosząc karę, która była nam należna, złożył swemu Ojcu doskonały akt posłuszeństwa, akt miłości i wynagrodzenia, któremu godność Jego Boskiej Osoby nadawała nieskończoną wartość zasługi.
Odrzucam zatem wszelką doktrynę, która sprowadzałaby Odkupienie do prostego objawienia miłości Bożej, do solidarności Chrystusa z cierpieniami ludzkimi, do objawienia godności człowieka lub do czysto moralnego, politycznego lub społecznego wyzwolenia. Krzyż nie jest jedynie znakiem: jest ołtarzem ofiary odkupieńczej. Chrystus nie tylko zapowiedział zbawienie: On wyjednał je przez swą ofiarę. Jego dobrowolna męka i śmierć na Krzyżu stanowią jedyną odkupieńczą ofiarę, przez którą ludzkość jest pojednana z Bogiem.
Wyznaję, że trzeciego dnia zmartwychwstał On chwalebnie z martwych i że to zmartwychwstanie jest właściwie faktem historycznym. Jest ono najjaśniejszym znakiem Jego ostatecznego zwycięstwa nad grzechem, śmiercią i piekłem. Stanowi ono fundament nadziei chrześcijańskiej i zadatek naszego własnego zmartwychwstania. Stanowi również główny motyw wiarygodności bóstwa Jezusa Chrystusa.
Wierzę, że czterdzieści dni później wstąpił do nieba, że zasiada odtąd po prawicy swego Ojca, że niewidzialnie rządzi swym Kościołem za pośrednictwem swego Namiestnika i że nieustannie wstawia się za nami, w oczekiwaniu na powrót w chwale na końcu czasów, aby sądzić żywych i umarłych .
Wyznaję również, że jeśli Chrystus umarł za wszystkich, to wszyscy nie są przez sam ten fakt zbawieni. Zasługi Męki Pańskiej muszą być udzielone duszom, co dzieje się w sposób zwyczajny, gdy dusze te przyjmują z należytym nastawieniem sakramenty, które im udzielają łaskę uświęcającą. Ten, kto odmawia przyjmowania sakramentów, przyjmuje je niegodnie lub dobrowolnie pozostaje w grzechu, zamyka się na zbawienie, które Chrystus mu pozyskał.
Odrzucam zatem fałszywy optymizm powszechnego odkupienia już zrealizowanego w każdym człowieku, niezależnie od jego nawrócenia i wytrwania. Taka doktryna niszczy pilność głoszenia Ewangelii, osłabia zapał misyjny, czyni pokutę niepotrzebną i przeczy samym słowom Zbawiciela: „Kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony; kto nie uwierzy, będzie potępiony”.
Wyznaję wreszcie, że Jezus Chrystus jest nie tylko Odkupicielem każdego z osobna, lecz centrum całej historii i Królem całego Stworzenia. Wszystko zostało stworzone przez Niego i dla Niego; wszystko musi być w Nim odnowione. Żadna kultura, żadne społeczeństwo, żadne prawo, żadna mądrość ludzka nie znajduje swej prawdziwej doskonałości, całkowitej i spełnionej, poza Jego panowaniem.
Najświętsza Maryja Panna w ekonomii zbawienia
Wierzę, że Najświętsza Maryja Panna zajmuje w historii zbawienia jedyne w swoim rodzaju miejsce, odwiecznie chciane przez Boga, i że Jej położenie nie jest zatem położeniem wspólnym innym stworzeniom. Ten, który postanowił dać swego Syna ludziom, postanowił również dać Mu Matkę.
Wyznaję, że Błogosławiona Maryja Dziewica, przez szczególny przywilej, była niepokalana od pierwszego momentu swego poczęcia, aby zostać godną Matką Jezusa Chrystusa: zachowana od grzechu pierworodnego przez wzgląd na zasługi Chrystusa i w ten sposób odkupiona w sposób bardziej wzniosły, napełniona łaską od pierwszego momentu swego istnienia, Maryja zawsze okazywała się doskonale wierną woli Bożej.
Wierzę, że pozostała zawsze dziewicą, przed, w czasie i po narodzeniu Chrystusa; Jej trwałe dziewictwo ukazuje boskie pochodzenie Jej Syna i Jej całkowite poświęcenie dziełu Bożemu.
Wyznaję, że będąc prawdziwie Matką Boga i Matką ludzi, została w sposób jedyny w swoim rodzaju i nieporównywalnie złączona z dziełem Odkupienia swego Boskiego Syna: nowa Ewa przy nowym Adamie, Jej „Fiat” otworzyło drogę Wcieleniu; Jej cicha wierność towarzyszyła całemu życiu Zbawiciela; Jej bolesne współcierpienie u stóp Krzyża zjednoczyło Ją jednym sercem z odkupieńczą ofiarą.
Wyznaję, że zjednoczona w ten sposób ze swym Boskim Synem, zasłużyła z godziwości w swym Współcierpieniu to, co Chrystus zasłużył przez ścisłą sprawiedliwość w swej Męce; nie jako główna przyczyna Odkupienia, lecz jako współuczestniczka podporządkowana, zależna i całkowicie względna względem swego Syna, w jednym i tym samym akcie wykupu naszych dusz. W tym sensie pobożność katolicka, oparta na tradycyjnym nauczaniu papieży i teologów, słusznie nazywa Ją z tej racji Współcierpienia „Współodkupicielką”, a w konsekwencji „powszechną Pośredniczką” .
Odrzucam zatem z oburzeniem współczesną tendencję do pomniejszania przywilejów Najświętszej Maryi Panny pod pretekstem roztropności ekumenicznej, dialogu z fałszywymi religiami lub zwodniczego lęku przed zaciemnieniem jedynego odkupieńczego pośrednictwa Jezusa Chrystusa. Osłabianie doktryny maryjnej nie stanowi lepszego uczczenia Chrystusa, a rozmija się z porządkiem chcianym przez Boga, który chciał przyjść do nas przez Maryję i prowadzić nas do Siebie przez Nią.
Wierzę, że u kresu swego ziemskiego życia została Ona wyniesiona ciałem i duszą do chwały niebieskiej, gdzie króluje obok tronu Bożego, u boku świętego człowieczeństwa swego Boskiego Syna, nad aniołami i nad ludźmi, sprawując swe macierzyńskie zadanie Szafarki wszelkich łask.
Wyznaję wreszcie, że autentyczny i szczególny kult oddawany Jego Matce w niczym nie umniejsza kultu należnego Bogu; przeciwnie, zwiększa go, ponieważ uznaje wspaniałości łaski Bożej w najdoskonalszym stworzeniu i pewniej prowadzi dusze do Jezusa Chrystusa. Prawdziwa odnowa katolicka nie może być oddzielona od czci oddawanej Tej, która miażdży głowę węża.
Kościół katolicki, mistyczne Ciało Chrystusa i jedyna arka zbawienia
Wierzę mocno, że aby uwiecznić i przedłużyć dzieło Odkupienia aż do końca wieków, nasz Pan Jezus Chrystus założył jeden Kościół, widzialny, hierarchiczny, niezniszczalny i konieczny do zbawienia. Ten Kościół, nabyty Krwią Chrystusa, powierzony Piotrowi i jego następcom, biskupom Rzymu, nie jest niczym innym jak Kościołem rzymskokatolickim.
Wyznaję, że Kościół jest jeden, święty, powszechny i apostolski. Jest jeden przez swą wiarę, kult, rządzenie i cel. Jest święty przez swego Założyciela, przez swą doktrynę, przez swe sakramenty i przez świętych, których nie przestaje rodzić. Jest powszechny, ponieważ posłany do wszystkich ludów i ustanowiony w całym wszechświecie, jest wszędzie zdolny zapewniać zbawienie ludziom wszelkich stanów. Jest apostolski, ponieważ pozostaje założony na Apostołach, zachowuje ich doktrynę i kontynuuje ich misję, rządzony przez ich następców.
Wyznaję, że Kościół jest tożsamo społeczeństwem widzialnym i mistycznym Ciałem Chrystusa. Chrystus jest jego Głową; wierni są jego członkami; życie nadprzyrodzone nabyte na Krzyżu udziela się w nim przez sakramenty przyjmowane w wierze i rozkwita w miłości .
Wyznaję, że Kościół jest Niepokalaną Oblubienicą Chrystusa. Chrystus umiłował ją aż do wydania siebie za nią, aby ją uświęcić i przedstawić sobie bez skazy ani plamy. Jeśli jego członkowie mogą grzeszyć, on sam, w swej doktrynie, sakramentach, boskim ustroju i celu, pozostaje wiernym i czystym stróżem objawionego depozytu i szafarzem tajemnic Bożych. Winy ludzi Kościoła nie mogą być przypisywane Kościołowi jako takiemu; pochodzą one stąd, że ci ludzie nie żyli według jego świętych praw. Dlatego odrzucam niesprawiedliwe i bluźniercze oskarżenia kierowane przeciwko Kościołowi w imię grzechów jego dzieci, jak również akty skruchy, które zdają się przypisywać Oblubienicy Chrystusa winy tych, którzy ją zdradzili.
Wyznaję, że Kościół jest Matką dusz. Rodzi je do życia Bożego przez chrzest, karmi Eucharystią, podnosi po upadku pokutą, umacnia bierzmowaniem, uświęca rodziny małżeństwem, konsekruje kapłanów święceniami i wspomaga umierających ostatnim namaszczeniem. Jego macierzyństwo jest nadprzyrodzone i zbawcze: daje ludziom chleb zdrowej doktryny, łaskę i środki życia wiecznego.
Wyznaję, że Bóg chciał uczynić z Kościoła konieczny środek zbawienia; tak jak nie ma pod niebem żadnego innego imienia danego ludziom, przez które mielibyśmy być zbawieni, tak nie ma żadnego nadprzyrodzonego zbawienia niezależnie od Kościoła katolickiego. Albowiem całe zbawienie pochodzi od Jezusa Chrystusa; i wszelka łaska zbawienna jest albo dana w i przez jedyny Kościół, który On założył, albo porządkuje tego, kto ją otrzymuje, do tegoż Kościoła.
Prawda ta oznacza, że nikt nie może być zbawiony bez Chrystusa i Jego Kościoła, przez fałszywą religię jako taką, ani zapewniony co do swego zbawienia poza widzialną strukturą Kościoła. Jeśli niektórzy ludzie są zbawieni bez przynależności do widzialnej społeczności, jaką jest Kościół, mistyczne Ciało Chrystusa, są oni zbawieni przez nadprzyrodzone uporządkowanie ku jedynemu Kościołowi zbawienia i pomimo błędów fałszywych religii, w których się znajdują, od których się uwalniają nie odmawiając łaski, która im jest dana i odpowiadając na nią.
Odrzucam zatem fałszywy ekumenizm, oparty na idei, że Duch Święty nie odmówiłby posługiwania się wspólnotami oddzielonymi jako środkami zbawienia, tak jakby Kościół Chrystusa był w nich obecny i działający, lub tak jakby same te wspólnoty posiadały jako takie wartość zbawczą, której cnota wywodziłaby się z pełni łaski i prawdy powierzonej Kościołowi katolickiemu. Jeśli jakiś człowiek dochodzi do prawdy objawionej lub otrzymuje łaskę uświęcenia poza widzialnymi granicami Kościoła katolickiego, ta prawda i ta łaska należą z mocy prawa do tego samego Kościoła, wzywają bez dwuznaczności do jedności katolickiej, a Duch Święty nie udziela ich posługując się jako środkami zbawienia wspólnotami oddzielonymi jako takimi, od których nie można dość odwracać dusze.
Odrzucam również ideę, według której religie niechrześcijańskie odbijałyby jakiś promień prawdy, która oświeca każdego człowieka, lub byłyby prawowitymi drogami, którymi Bóg pozytywnie prowadzi ludzi do zbawienia. Niektóre fragmenty prawdy przyrodzonej lub zniekształcone pozostałości dawnych prawd mogą się znajdować u wyznawców tych fałszywych religii; lecz religie te wzięte jako takie, i o ile mieszają błąd ze swym kultem, są dziełem diabła i nie mogą być miłe Bogu. Duch Święty nie posługuje się nimi jako drogami zbawienia i nie ma w nich żadnej własnej cnoty jedynego Kościoła Chrystusa, jedynego światła, które oświeca każdego człowieka w ciemnościach.
Odrzucam także ideę „anonimowego chrześcijaństwa”, według której każdy człowiek prowadzący uczciwe przyrodzone życie, czy byłby „wierzący”, ateistą czy agnostykiem, byłby skierowany ku Chrystusowi i zatem zbawiony przez Niego, ponieważ byłby, nie wiedząc o tym, „chrześcijaninem” .
Wyznaję wreszcie, że Stare Przymierze zostało wypełnione, przekroczone i uczynione przestarzałym przez Nowe Przymierze, które jest wypełnieniem obietnicy danej Abrahamowi, w Chrystusie i w Jego Kościele. Figury Zakonu znalazły swe wypełnienie i ustanie w ofierze prawdziwego Baranka, Pośrednika Nowego Przymierza i Kapłana na wieki według porządku Melchizedeka. Z odwiecznej woli Boga prawdziwym potomstwem Abrahama jest Chrystus wraz z tymi, którzy do Niego należą w Jego mistycznym Ciele, którym jest Kościół.
Odrzucam zatem nową eklezjologię, która niszczy zapał misyjny relatywizując jedyność Kościoła, jedynej arki zbawienia.
Odrzucam również inkulturację rozumianą jako bezkrytyczne przyjmowanie kategorii religijnych, moralnych lub symbolicznych kultur pogańskich i ich praktyk. Ewangelia może przyjąć to, co jest naturalnie dobre, prawdziwe i szlachetne w ludach; nigdy nie może konsekrować bałwochwalstwa, zabobonu, błędu lub obyczajów przeciwnych prawu naturalnemu. Misja Kościoła nie jest bezkresnym dialogiem, współpracą humanitarną ani wzajemnym uznawaniem tradycji religijnych: jest ona nakazem otrzymanym od Chrystusa, aby nauczać wszystkie narody, chrzcić je i uczyć je zachowywać wszystko to, co On nakazał.
Duch Święty, Uświęciciel dusz i dusza Kościoła
Wyznaję, że Duch Święty, trzecia Osoba Trójcy Przenajświętszej, prawdziwy Bóg z Ojcem i Synem, mówił przez proroków, natchnął Pisma, uświęcał sprawiedliwych Starego Testamentu, uformował człowieczeństwo Słowa wcielonego w dziewiczym łonie Maryi i został posłany w widzialny sposób w Zesłaniu Ducha Świętego, aby objawić Kościół i ożywiać go aż do skończenia wieków.
Wierzę, że posłany przez Ojca i Syna, pozostaje On w Kościele aż do końca wieków, zgodnie z obietnicą Pana Jezusa. Jest On niestworzoną duszą Kościoła, nie jako forma substancjalna, która znosiłaby różnicę między Chrystusem a Jego członkami, lecz jako niewidzialna zasada i przyczyna sprawcza jego nadprzyrodzonego życia, jego jedności wyznania wiary i kultu, świętości jego rządzenia i Magisterium oraz jego płodności w jego dziełach.
Wyznaję, że całe życie Kościoła zależy od Jego działania. To On asystuje Magisterium kościelnemu, zwłaszcza nauczaniu Papieża, aby zachowywało ono, deklarowało i wyjaśniało bez błędu objawiony depozyt: nie aby wynajdywało nowe nauki, lecz aby zgłębiało, w tym samym sensie i tym samym znaczeniu, prawdę już objawioną przez Boga Apostołom.
Wierzę, że to On udziela duszom, w sakramentach, łaskę nabytą przez Zbawiciela, mieszka w nich przez tę łaskę i upodabnia je do Chrystusa; On, który oświeca umysły swą mądrością, podtrzymuje wole swą mocą, rozlewa swą miłość w sercach; On, który wzbudza dobre uczynki, tchnie miłość bliźniego i prowadzi dusze ku ich doskonałości.
To On podtrzymywał męczenników, oświecał doktorów, wzbudzał misjonarzy, karmił życie kontemplacyjne, użyźniał zakony religijne i sprawiał rozkwit świętości we wszystkich stanach życia. Wielkie dzieła cywilizacji chrześcijańskiej, owoce kultury katolickiej, same świadczą o tej dyskretnej, lecz płodnej obecności Ducha Bożego w Kościele na przestrzeni wieków.
Odrzucam zatem wszelkie roszczenie do przywoływania Ducha Świętego w celu usprawiedliwienia adaptacji doktrynalnych w zerwaniu z Tradycją, przewrotów moralnych lub procedur synodalnych, przez które poddaje się pod dyskusję to, co Kościół otrzymał od Boga. Duch prawdy nie może inspirować dziś przeciwieństwa tego, co natchnął wczoraj. Nie zaprasza On Kościoła, aby słuchał świata i przyjmował odeń aspiracje; przeciwnie, popycha On Kościół, aby nauczał świat, nawracał go i uświęcał. Jego dzieło nie polega ani na wzbudzaniu tchnień anarchicznych, ani na zachęcaniu do kreatywności doktrynalnej, ani na opieraniu życia duchowego na poszukiwaniu nadzwyczajnych zjawisk charyzmatycznych; polega na prowadzeniu dusz, oświecając ich wiarę i broniąc ich przed ich wrogami duchowymi, aby dokonać w nich dzieła ich zbawienia i doprowadzić je do światła wieczności.
Biskup Rzymu, episkopat i hierarchiczny ustrój Kościoła
Uznaję w Biskupie Rzymu następcę świętego Piotra, Namiestnika Jezusa Chrystusa, najwyższego i powszechnego Pasterza, widzialną głowę całego Kościoła, który z mocy ustanowienia Bożego posiada prawdziwą i właściwą najwyższą władzę jurysdykcji, pełną, bezpośrednią i powszechną, nad wszystkimi pasterzami i nad wszystkimi wiernymi ochrzczonymi w Kościele.
Wierzę, że władzy tej nie czerpie z delegacji wspólnoty, lecz bezpośrednio od samego Chrystusa, który ustanowił ten urząd dla strzeżenia doktryny wiary, uświęcania dusz i rządzenia Kościołem.
Uznaję, że z racji tej właściwej i prawdziwej władzy pasterze i wierni są mu winni szacunek i synowskie posłuszeństwo we wszystkim, co należy do prawowitego wykonywania jego urzędu. Tak więc, zachowując jedność komunii z Biskupem Rzymu oraz jedność wyznawania tej samej wiary, Kościół Chrystusowy stanowi jedno stado pod jednym najwyższym Pasterzem.
Uznaję również, że biskupi są następcami Apostołów, co czyni z nich prawdziwych pasterzy na mocy prawa Bożego, posiadających w Kościele, z woli Chrystusa, jurysdykcję partykularną i podporządkowaną, którą otrzymują bezpośrednio od Biskupa Rzymu. Zjednoczeni z nim w poddaniu jego najwyższej władzy, sprawują oni prawowicie własną władzę w swoich diecezjach, jako ustanowieni przez Ducha Świętego w hierarchicznym porządku chcianym przez Chrystusa.
Uznaję ponadto, że kolegium biskupów, zjednoczone ze swą głową – Biskupem Rzymu, a nigdy bez tej głowy – może być nadzwyczajnym i nie stałym podmiotem pełnej i najwyższej władzy nad Kościołem powszechnym, lecz dzieje się to jedynie w akcie soboru powszechnego, z inicjatywy i na rozkaz samego Biskupa Rzymu oraz w granicach jego wyłącznej woli.
Odrzucam zatem koncepcje kolegialne, które czyniłyby z kolegium biskupów stałą osobę moralną w Kościele lub drugi podmiot najwyższej władzy, odrębny od Następcy Piotra. Monarchiczny ustrój Kościoła jest nienaruszalnym ustanowieniem Bożym, i taki pozostanie aż do końca wieków, ponieważ nikt nie może na nowo zdefiniować funkcji, jaką sam Chrystus powierzył Piotrowi w swoim Kościele.
Odrzucam jednakowo koncepcje synodalne, które dążą do przekształcenia Kościoła hierarchicznego w strukturę konsultacyjną, parlamentarną lub demokratyczną, podporządkowaną zmiennym opiniom ludu chrześcijańskiego lub naciskom świata. Zbiorowe sumienie wiernych, ankiety duszpasterskie, wrażliwości kulturowe i oczekiwania świata nie są źródłami Objawienia. Prawowite słuchanie dusz nie może nigdy przerodzić się w ciągłą adaptację życia Kościoła, jego doktryny i ustanowionego przez Boga ustroju do ducha świata, pod pretekstem interpretacji „sensus fidei” ludu Bożego.
Magisterium, strażnik depozytu objawionego
Wierzę, że Biskup Rzymu cieszy się nieomylnością, gdy przemawia ex cathedra, to znaczy gdy, wypełniając swój urząd pasterza i nauczyciela wszystkich chrześcijan, mocą swej najwyższej władzy apostolskiej definiuje, że jakaś doktryna dotycząca wiary lub obyczajów winna być wyznawana przez Kościół powszechny.
Wyznaję ponadto, że władza nauczania w Kościele jest istotowo uporządkowana strzeżeniu depozytu objawionego, a przez to zbawieniu dusz. Duch Święty nie został obiecany Następcom Piotra po to, by objawiali nową doktrynę, lecz by święcie strzegli i wiernie wyjaśniali depozyt przekazany przez Apostołów.
Dlatego Magisterium teraźniejsze nie może w istocie przeczyć Magisterium poprzedniemu. Żywe Magisterium nie jest nauczaniem teraźniejszym przeciwstawnym nauczaniu przeszłemu; jest to ciągłe i nieprzerwane nauczanie tego samego znaczenia tej samej prawdy wiary na przestrzeni wieków. Papież i biskupi nie są panami Objawienia – są jego strażnikami i są mu poddani jak uczeń mistrzowi. Nie mogą ani zmieniać wiary, ani modyfikować ustroju Kościoła z Bożego postanowienia, ani ogłaszać za dobre tego, co jest przeciwne prawu Bożemu.
Odrzucam zatem wszelką ewolucjonistyczną koncepcję dogmatu, według której prawdy objawione zmieniałyby swe znaczenie w toku historii. Może istnieć w Kościele jednorodny postęp w rozumieniu, które postrzega lepiej, w sposób bardziej wyraźny i explicite sens prawdy objawionej; nie może natomiast nigdy zajść przemiana sensu tej prawdy. To, co było już nauczane przez żywe Magisterium Kościoła nauczającego i wyznawane w profesji wiary Kościoła nauczanego, nie może stać się fałszem; to, co zostało potępione jako przeciwne wierze, nie może stać się prawowite; to, co należy do boskiego ustroju Kościoła, nie może być przekształcane według kategorii współczesnego świata lub kontekstu historyczno-kulturowego.
Odrzucam zatem pojęcie nowego magisterium, które upoważniałoby się teraźniejszością, by narzucać doktryny przeciwne lub obce stałej Tradycji. Odrzucam również sztuczne przeciwstawianie wczorajszego Magisterium dzisiejszemu, jak gdyby jedynym żywym Magisterium Oblubienicy Chrystusa było to z chwili obecnej i mogło, pod pretekstem lepszego dostosowania, wyrzec się tego, co Kościół zawsze nauczał, wierzył i potępiał od czasów Apostołów.
Utrzymuję, że – zachowawszy prawowitą swobodę badań i opinii teologów w otwartych lub spornych kwestiach doktrynalnych – Magisterium Kościoła ma prawowity obowiązek sprawowania kontroli, a w razie potrzeby cenzury nad publikacjami, by zapobiec zagrożeniu wiary wiernych. Odrzucam zatem oskarżenie kierowane przeciwko świętemu Kościołowi, jakoby nie okazywał miłości, gdy wyklinał herezje i ekskomunikował heretyków.
Odrzucam także nieustanny dialog ustanowiony w duchu ostatniego Soboru, przez który hierarchia wyrzeka się sprawowania prawdziwego Magisterium i chce raz to czerpać swe natchnienie ze „zmysłu wiary” ludu wierzących, raz to dyskutować z równej pozycji z wyznawcami fałszywych religii, a nawet z niewierzącymi.
Odrzucam wreszcie subiektywistyczną koncepcję pluralizmu teologicznego, która wynika z tego zaniechania funkcji nauczania. Utrzymuję, że Kościół nie jest zgromadzeniem w ciągłym poszukiwaniu, lecz strażnikiem prawdy objawionej przez Boga i przekazanej przez Apostołów, oraz że jego autentyczne Magisterium, zapewniające na przestrzeni wieków nieprzerwany przekaz depozytu objawionego, jest najbliższą i powszechną regułą prawdy w dziedzinie wiary i obyczajów.
Porządek moralny i prawo Boże
Wyznaję, że istnieje porządek moralny rzeczywiście ugruntowany w odwiecznej mądrości Bożej. Czyny ludzkie są dobre lub złe w zależności od ich zgodności lub sprzeczności z prawem Bożym, świętym i niezachwianym. Opinie indywidualne, konsensus społeczny, intencje subiektywne, okoliczności historyczne nie mogą zmienić nienaruszalnej wartości tych zasad moralności chrześcijańskiej.
Z bezmiernej dobroci, z której Bóg wyniósł człowieka do porządku nadprzyrodzonego, wynika, że człowiek ma tylko jeden cel ostateczny – nadprzyrodzony – do którego pozostaje uporządkowany według zamysłu Bożego, nawet po grzechu pierworodnym. Ten cel nadprzyrodzony obejmuje, wznosi i udoskonala cel przyrodzonego porządku ludzkiego.
Prawo naturalne, wpisane przez Boga w naturę człowieka, pozostaje poznawalne przez prawy rozum i obowiązuje wszystkich ludzi. Pozytywne prawo objawione, w porządku nadprzyrodzonym, potwierdza je, wynosi i precyzuje je, wykraczając poza nie. Nie ma więc żadnej sprzeczności między prawem Ewangelii a prawem naturalnym; co więcej, ta sama łaska daje człowiekowi siłę, by był nadprzyrodzenie wierny ich właściwym wymaganiom i by cieszył się tą wolnością dzieci Bożych, przez którą wyzwolony spod władzy grzechu może dążyć do swego ostatecznego celu.
Odrzucam zatem moralność sytuacyjną, według której konkretne okoliczności mogłyby uczynić dobrymi czyny z istoty złe. W szczególności utrzymuję, że żadna okoliczność nigdy nie będzie mogła usprawiedliwić uciekanie się do antykoncepcji, aborcji i eutanazji. Odrzucam każdą doktrynę, która twierdziłaby, że postępowanie obiektywnie sprzeczne z przykazaniami Bożymi mogłoby u niektórych stanowić ich hojną odpowiedź na aktualne żądanie Boga. Bóg nigdy nie nakazuje grzechu ani tego, co jest niemożliwe; nigdy nie błogosławi rozwiązłości moralnej i nigdy nie usprawiedliwia tego, co sprzeciwia się Jego własnemu prawu; temu zaś, kto czyni, co w jego mocy, nigdy nie odmawia swej łaski, by zachować Jego przykazania.
Wyznaję, że związki cudzołożne, związki przeciw naturze i wszystkie publiczne sytuacje sprzeczne z prawem Bożym nie mogą być przedstawiane jako dobra niedoskonałe, dary Boże, pozytywne etapy czy rzeczywistości zdolne do błogosławienia jako takie. Takie zwodnicze przedstawienie ciężko zniekształca zasady moralności chrześcijańskiej i godzi w świętą instytucję małżeństwa oraz dobro rodzin.
Odrzucam zatem jako sprzeczne z wiarą i stałą dyscypliną Kościoła roszczenie dopuszczania do sakramentów, a zwłaszcza do przyjmowania Najświętszej Eucharystii, tych, którzy trwają publicznie w takich stanach, nie wyrzekając się swej rozwiązłości. Prawdziwe miłosierdzie wzywa grzesznika do nawrócenia; nie zatwierdza grzechu pod pretekstem duszpasterskiego towarzyszenia lub rozeznawania poszczególnych sytuacji.
Odrzucam jednakowo współczesne rozdzielanie doktryny i duszpasterstwa. Duszpasterstwo sprzeczne z doktryną nie jest pastoralne lecz gubi dusze. Miłość nie polega na przemilczaniu prawdy, by uniknąć cierpienia, lecz na mówieniu prawdy z dobrocią, by prowadzić do zbawienia. Lecznictwo Kościoła może uzdrawiać jedynie wskazując zło, wzywając do pokuty i oferując lekarstwo łaski.
Wyznaję wreszcie, że Bóg jest nie tylko Autorem i Celem porządku moralnego, lecz także jego Strażnikiem, Sędzią i najwyższym Odpłacającym za dobro i za zło. Zapomnienie o sądzie Bożym rodzi fałszywe miłosierdzie, uczuciowe i bezsilne, które nikogo nie zbawia, ponieważ nikogo nie nawraca.
Społeczne panowanie Chrystusa Króla i cywilizacja chrześcijańska
Wyznaję, że Przenajświętsza Trójca może i powinna być uznawana i uwielbiona nie tylko przez każdego człowieka z osobna, lecz także przez rodziny, instytucje i społeczeństwa zorganizowane. Żadna władza ludzka nie jest niezależna od Boga, ponieważ wszelka władza pochodzi od Niego i musi być sprawowana zgodnie z wiecznym prawem.
Wyznaję, że społeczeństwa zorganizowane, podobnie jak osoby, mają obowiązek uznać i uczcić tego jednego i prawdziwego Boga, którym jest Jezus Chrystus, Słowo Wcielone, druga Osoba Trójcy Przenajświętszej, i oddawać Mu kult, który Mu się należy, w prawdziwej religii objawionej i przez Niego ustanowionej.
Wyznaję, że władze rządzące tymi społeczeństwami powinny zapewniać ich dobro wspólne, kierując się podwójnym prawem Bożym – naturalnym i objawionym. Używanie wolności nie polega na dawaniu upustu wszystkim kaprysom pożądliwości, lecz na wybieraniu najlepszego sposobu korzystania z dóbr tego świata w perspektywie zbawienia wiecznego.
Odrzucam zatem współczesny laicyzm, który pretenduje do urządzenia społeczeństwa tak, jakby Boga nie było. Publiczne odmawianie uznania Boga jako najwyższego Pana nie jest neutralnością, lecz społeczną niesprawiedliwością wobec Stwórcy i głęboką przyczyną nieporządku wśród ludów. Społeczeństwo bowiem, które odmawia Bogu należnej Mu czci, niszczy stopniowo fundamenty własnej sprawiedliwości: odcina prawo ludzkie od jego wiecznego źródła i wydaje ludy na pastwę zmienności woli człowieka upadłego.
Wyznaję, że nasz Pan Jezus Chrystus, ponieważ jest Słowem Wcielonym i ponieważ odkupił ludzi swoją Krwią, jest Królem nie tylko jednostek, lecz także rodzin, instytucji, ludów i narodów. Dana Mu jest wszelka władza na niebie i na ziemi: Jego panowanie nie ogranicza się do wnętrza sumień czy sfery prywatnej; musi się rozciągać na zewnątrz na prawa, obyczaje, wychowanie, kulturę i życie publiczne. Jego Królestwo jest wieczne i powszechne: królestwo prawdy i życia, królestwo świętości i łaski, królestwo sprawiedliwości, miłości i pokoju.
Wyznaję, że społeczeństwo zorganizowane, chociaż doskonałe w swoim porządku, nie posiada wszystkich środków koniecznych do doprowadzenia człowieka do jego prawdziwej doskonałości, która pozostaje niedostępna dla upadłej natury ludzkiej bez pomocy łaski uzdrawiającej i wynoszącej.
Dlatego wyznaję, że ci, którzy rządzą społeczeństwem, powinni poddawać się zbawiennemu wpływowi Kościoła, który oświeca umysły swym Magisterium, leczy i umacnia wole łaską sakramentów oraz kieruje człowieka ku jego prawdziwemu nadprzyrodzonemu przeznaczeniu, którego jest strażnikiem. Dobro społeczeństwa wymaga zatem, aby przywódcy państw uznawali swe prawo i obowiązek popierania i chronienia świętego Kościoła, a także przeciwstawiania się, za pomocą praw swego rządu, wszystkiemu, co stanowiłoby przeszkodę dla jego koniecznego wpływu, który jest wpływem jedynej prawdziwej religii.
Odrzucam zatem liberalizm polityczny i religijny: nie tylko ten, który domaga się dla błędu tych samych praw co dla prawdy, a dla fałszywych kultów tego samego oficjalnego i publicznego uznania co dla prawdziwego kultu; lecz także ten, który w imię godności ludzkiej i fałszywej wolności religijnej przyznaje każdemu prawo do publicznego działania według swego sumienia bez przeszkód ze strony władzy świeckiej, nawet gdy to sumienie jest błędne i sprzeciwia się dobru wspólnemu lub prawdziwej religii.
Przyznaję, że błąd może być w niektórych przypadkach tolerowany, by uniknąć większego zła lub dla zachowania większego dobra jakim jest pokój społeczny, wyznaję jednak, że sam w sobie nie posiada on moralnego prawa do obrony lub popierania na równi z prawdą, ani nawet do tego, by nigdy nie być powstrzymywanym w imię fałszywej wolności sumienia.
Utrzymuję również, że chociaż człowiek posiada godność ontologiczną, która wynosi go ponad istoty materialne, to godność ludzka do poszanowania nie jest obojętna na prawdę i fałsz, które wyznają osoby, ani na dobro i zło, które one czynią: ten, kto wyznaje fałsz lub czyni zło, upada ze swej godności moralnej. Dlatego, gdy prawowita władza, w obronie dobra wspólnego przed poważnymi występkami, karze przestępstwa zgodnie z wymogami sprawiedliwości odpowiednimi karami, bynajmniej nie narusza ona godności ludzkiej.
Odrzucam także tę współczesną formę personalizmu, która chciałaby przypisać Kościołowi misję ochrony godności osoby ludzkiej i ustanowienia powszechnego braterstwa na fundamencie tej rzekomo wspólnej godności rodzaju ludzkiego – bez dokonywania rozróżnienia między, z jednej strony, prawdziwą godnością chrześcijanina, który wyrzeka się grzechu, by żyć według ewangelicznej moralności w Kościele katolickim, a z drugiej strony fałszywą godnością tych, którzy, błądząc w błędzie i występku, odrzucają drogę zbawienia.
Odrzucam zafałszowanie, które z tego wynika i które dąży do uczynienia z Kościoła, jeśli nie służebnicy, to przynajmniej współpracownicy świata w realizacji jego własnego ideału: ideału pokoju czysto ziemskiego i doczesnego, opartego na naturalistycznym udoskonaleniu ludzkości, bez nadprzyrodzonej perspektywy. Ideał ten sprzyja niezależności człowieka względem Boga, Jego prawa, prawdy i dobra; zakłada pogardę dla społecznego panowania Chrystusa Króla i Chrześcijaństwa, ostatecznie zaś prowadzi do ateizmu oraz postawienia człowieka w miejsce Boga.
Odrzucam również współczesne uprzedzenie, które przedstawia cywilizację chrześcijańską jako uciskającą, zacofaną lub wrogą godności ludzkiej. Daleki od niszczenia tego, co dobre w różnych kulturach, porządek chrześcijański przyjmuje je i oczyszcza. W ten sposób, wychodząc z doktryny objawionej i dzięki oddziaływaniu teologii katolickiej, a zwłaszcza teologii świętego Tomasza z Akwinu, Doktora powszechnego Kościoła, pod czujną strażą Magisterium ukonstytuowała się prawdziwa kultura chrześcijańska o zasięgu powszechnym, integrująca najlepsze elementy kultur greckiej i łacińskiej. Będąc autentycznym owocem Ewangelii, przyczyniła się ona do wychowania ludów i ich wzrostu w wierze oraz w cnotach chrześcijańskich. Choć nigdy nie była doskonała – ludzie pozostają bowiem grzesznikami – cywilizacja ta stanowiła jednak w historii najwyższe urzeczywistnienie chrześcijańskiego porządku społecznego.
Natomiast współczesne odrzucenie społecznego panowania Chrystusa Króla spowodowało cofnięcie się cywilizacji poprzez laicyzację instytucji, rozpad małżeństwa, zniszczenie autorytetu, wychowanie bez Boga, tyranię namiętności oraz stopniowe zacieranie się ducha poświęcenia w narodach niegdyś katolickich. W obliczu tej publicznej apostazji wyznajemy, że trzeba wszystko odnowić w Chrystusie, który jest jedynym Świętym i, przez swe Mistyczne Ciało, jedynym Uświęcicielem dusz i ludów.
Sakramenty Nowego Prawa
Wierzę, że jest siedem sakramentów w ścisłym tego słowa znaczeniu Nowego Prawa, ustanowionych przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, by skutecznie udzielać łaski, którą oznaczają: chrzest, bierzmowanie, Eucharystia, pokuta, ostatnie namaszczenie, kapłaństwo i małżeństwo.
Wyznaję, że sakramenty powinny być celebrowane ważnie, z zachowaniem przepisanej materii, formy i intencji, przestrzegając obrzędów liturgicznych, które jasno wyrażają wiarę katolicką; oraz że powinny być przyjmowane z należytym nastawieniem.
Wierzę, że chrzest jest bramą Kościoła i że jest konieczny do zbawienia. W sposób zwyczajny nikt nie może być zbawiony bez jego przyjęcia; przez ten sakrament człowiek zostaje obmyty z grzechu pierworodnego, wszczepiony w Chrystusa, naznaczony znamieniem chrześcijanina i uczyniony członkiem Kościoła. Dlatego potępiam praktykę odraczania bez poważnego powodu chrztu dzieci, które nie mają jeszcze używania rozumu. Jednak ten, kto po dojściu do wieku rozumu i bez własnej winy jest pozbawiony możliwości przyjęcia tego sakramentu, może zostać zbawiony w sposób nadzwyczajny przez chrzest pragnienia, to jest przez nadprzyrodzony akt wiary i doskonałej miłości, który go przyporządkowuje do Kościoła.
Wyznaję, że bierzmowanie umacnia ochrzczonego darem Ducha Świętego, aby odważnie wyznawał wiarę, opierał się wrogom zbawienia i żył jako świadek Chrystusa. W czasach zamętu ta nadprzyrodzona siła jest szczególnie konieczna, ponieważ nikt nie może zachować wiary bez walki.
Wyznaję, że sakrament pokuty odpuszcza grzechy popełnione po chrzcie za pomocą aktów penitenta, którymi są skrucha, spowiedź i zadośćuczynienie. Stanowczo odrzucam wszelkie duszpasterstwo, które osłabia znaczenie grzechu, minimalizuje konieczność sakramentalnej spowiedzi lub sprowadza zadośćuczynienie do zwykłego aktu czynienia zadość wobec siebie lub bliźniego, bez odniesienia do zniewagi wyrządzonej Bogu.
Wyznaję, że ostatnie namaszczenie przynosi ulgę i umacnia chorych, odpuszcza grzechy, jeśli zachodzą, potężnie przyczynia się do zmazania kary doczesnej za grzech i przygotowuje duszę chrześcijańską do stawienia się przed Bogiem.
Utrzymuję, że małżeństwo jest trwałym i nierozerwalnym związkiem mężczyzny i kobiety, wyniesionym przez Chrystusa do godności sakramentu między ochrzczonymi. Cel tego związku, ustanowiony przez Boga, Stwórcę porządku natury, jest podwójny: z jednej strony zrodzenie i wychowanie dzieci, które stanowią pierwszy i główny cel małżeństwa; z drugiej strony wzajemna pomoc małżonków i lekarstwo na pożądliwość, które są celami drugiego rzędu, prawdziwymi i istotnymi, lecz z natury podporządkowanymi pierwszemu.
Odrzucam zatem każdą doktrynę, która uważa związki przeciwne małżeństwu za rzeczywiste w nim uczestnictwo, choć niedoskonałe; lub która, chcąc definiować małżeństwo wyłącznie wedle miłości małżonków, niszczy hierarchię celów małżeństwa, grożąc usprawiedliwianiem rozwodu, odmową posiadania dzieci, a tym samym usprawiedliwianiem antykoncepcji, sprzecznej przecież z prawem naturalnym.
Wyznaję, że sakrament kapłaństwa pozostawia w przyjmującym go kapłańskie znamię, które upodabnia do Chrystusa Kapłana, i że żadna kobieta nie może go otrzymać w jakimkolwiek stopniu. Przez nie kapłan otrzymuje moc składania zbawczej ofiary za żywych i umarłych, odpuszczania grzechów i uświęcania wiernych. Odrzucam zatem wszelkie pomieszanie kapłaństwa w sensie właściwym i ścisłym sług Chrystusa z kapłaństwem wspólnym, zwanym w sensie nie właściwym kapłaństwem wiernych: wierni ofiarowują duchowo wraz z kapłanem i przez kapłana; lecz jedynie kapłan ważnie wyświęcony realizuje i składa sakramentalnie ofiarę w osobie Chrystusa.
Najświętsza Ofiara Mszy, Najświętsza Eucharystia i liturgia katolicka
Wyznaję, że Msza jest w ścisłym tego słowa znaczeniu prawdziwą ofiarą. Nie jest ona jedynie wspomnieniem Wieczerzy czy Męki Pańskiej; sprawowana przez należycie wyświęconego kapłana, sakramentalnie przedstawia jedyną ofiarę Kalwarii i odnawia ją w sposób bezkrwawy, nie mnożąc jej jednak. Ofiara jest ta sama, główny Kapłan jest ten sam, różni się jedynie sposób ofiarowania.
We Mszy i przez działanie szafarza nasz Pan Jezus Chrystus ofiarowuje samego siebie swemu Ojcu jako ofiarę uwielbienia, dziękczynienia, przebłagania i błagalną. Łącząc się z tym działaniem Chrystusa, które jest tożsame z działaniem kapłana ofiarnika, Kościół oddaje Bogu doskonały kult, który Mu się należy, i udziela duszom żywych i zmarłych zasługi ofiary Krzyża.
Wierzę, że przez słowa konsekracji ważnie wypowiedziane przez kapłana chleb i wino zostają przemienione w całej swej substancji w Ciało i Krew Chrystusa, choć ich postacie zmysłowe pozostają. Ta cudowna przemiana słusznie jest nazywana przeistoczeniem.
Wierzę, że Najświętsza Eucharystia zajmuje centralne miejsce w życiu Kościoła i że zawiera prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie Ciało, Krew, Duszę i Bóstwo naszego Pana Jezusa Chrystusa. Wielbię Najświętszy Sakrament Ołtarza i odrzucam każdą doktrynę lub praktykę, która osłabia wiarę w realną obecność, pomniejsza szacunek należny Eucharystii, banalizuje Komunię lub narusza sakralny charakter świątyni.
Ponieważ jest ona uprzywilejowanym wyrazem wiary, liturgia jest także stałą szkołą, w której formuje się dusza chrześcijańska. Przez swą orientację, ciszę, gesty, kanon, święty język, ducha uwielbienia i strukturę teocentryczną liturgia karmi wiarę i wywiera głęboki wpływ na dusze. Dzięki niej ludy uczą się myśleć po Bożemu, sądzić według wieczności, kochać to, co święte, gardzić tym, co przemija, i porządkować całe swoje życie ku ofierze Chrystusa. Kształtuje ona także obyczaje, jest natchnieniem dla sztuki, instytucji, świąt i zwyczajów ludu chrześcijańskiego. Dlatego gdy kult Boży staje się prozaiczny, pusty, dwuznaczny, świecki lub antropocentryczny, osłabia samo rozumienie wiary.
Wyznaję, że tradycyjna Msza rzymska, celebrowana według rytu używanego przed reformą novus ordo Missae, wyraża z niezrównaną jasnością katolicką doktrynę ofiary, kapłaństwa i realnej obecności. Z bólem stwierdzam jednak, że współczesne reformy liturgiczne oddaliły się znacznie od liturgii tradycyjnej – zarówno w całości, jak i w szczegółach; czyniąc to, zaciemniły charakter ofiarny i przebłagalny Mszy, sprzyjały demokratycznej koncepcji kultu, zbliżyły katolickie wyrażenie liturgiczne do koncepcji protestanckich i w sposób dominujący przyczyniły się tym samym do utraty poczucia świętości, zepsucia ducha chrześcijańskiego, zmniejszenia powołań i ogólnego osłabienia wiary.
Odrzucam zatem każdą reformę lub każdy zwyczaj liturgiczny, który przez przemilczenie, doktrynalną dwuznaczność lub praktyczną orientację sprzyja herezji, osłabia wiarę, oddala się od katolickiej doktryny Mszy sformułowanej na Soborze Trydenckim lub odciąga wiernych od uwielbienia należnego Bogu. Publiczny kult Kościoła musi wyrażać katolicką wiarę bez dwuznaczności.
Wreszcie, jestem pewien, że katolicka odnowa ludów koniecznie zakłada odnowę kultu Bożego poprzez tradycyjną liturgię wszech czasów. Tam, gdzie Msza jest sprawowana jako prawdziwa ofiara Chrystusa, odradzają się wiara, pobożność, życie łaski, rodziny chrześcijańskie, powołania i pragnienie dóbr wiekuistych.
Życie chrześcijańskie, świętość i doskonałość miłości
Wierzę, że najwyższym powołaniem człowieka jest świętość. Stworzony przez Boga, odkupiony przez Chrystusa i uświęcony działaniem Ducha Świętego, człowiek jest wezwany do uczestnictwa w samym życiu Boga przez coraz większe upodabnianie się do Jego woli, by dojść do doskonałego i definitywnego zjednoczenia z Nim w chwale.
Wierzę, że łaska uświęcająca czyni człowieka przybranym dzieckiem Ojca, członkiem Jezusa Chrystusa, świątynią Ducha Świętego i dziedzicem życia wiecznego. Czyni duszę miłą Bogu, udziela jej stworzonego uczestnictwa w naturze Bożej, czyni ją zdolną do aktów nadprzyrodzonych i porządkuje ją do wizji uszczęśliwiającej. Cnoty teologalne wiary, nadziei i miłości jednoczą duszę bezpośrednio z Bogiem; cnoty moralne wlane porządkują jej postępowanie według prawa Bożego; dary Ducha Świętego czynią ją zdolną do posłusznego przyjmowania Jego natchnień, udzielając cnotom ich ostatecznej doskonałości.
Wierzę, że życie chrześcijańskie zawiera w bardzo ważnej i niepomijalnej części walkę duchową. Od upadku pierworodnego człowiek pozostaje wystawiony na pokusy świata, ciała i diabła. Łaska nie znosi tej walki – daje konieczną siłę, by ją prowadzić zwycięsko.
Wierzę, że droga świętości wiedzie przez naśladowanie Jezusa Chrystusa, posłuszeństwo Jego przykazaniom, modlitwę, sakramenty, pokutę, zaparcie się samego siebie, wierność obowiązkom stanu i miłość Krzyża. Uczeń nie jest ponad Mistrzem: jeśli chce wejść do chwały, musi podążać za Chrystusem ukrzyżowanym.
Odrzucam zatem fałszywe chrześcijaństwo bez Krzyża, które obiecuje pokój ziemski bez nawrócenia, miłosierdzie bez pokuty, braterstwo bez zależności od ojcostwa Bożego i świętość bez heroizmu. Kościół nigdy nie kanonizował mierności, przystosowania do świata ani zwykłej przyrodzonej dobrej woli; dawał do naśladowania swoim wiernym świętych, których wiara była integralna, miłość heroiczna, a życie ukształtowane na wzór życia Chrystusa.
Odrzucam zatem wszelkie sprowadzanie życia chrześcijańskiego do mglistej filantropii, wrażliwości społecznej lub ziemskiego zaangażowania. Miłość chrześcijańska nie mierzy się przede wszystkim współodczuwaną emocją ani widzialną użytecznością, lecz nadprzyrodzoną miłością Boga ponad wszystko i bliźniego dla Boga. Nawet miłosierdzie względem ciała traci swe prawdziwe znaczenie i autentyczną wartość, gdy nie jest już uporządkowane ku miłosierdziu duchowemu i wiecznemu zbawieniu.
Wyznaję, że świętość jest najpiękniejszym owocem Kościoła. Męczennicy, wyznawcy, dziewice, mnisi, misjonarze, doktorzy, pasterze i wszystkie święte dusze wierne dają świadectwo mocy prawdy, płodności łaski i zwycięstwa Chrystusa nad grzechem.
Rzeczy ostateczne i chrześcijańska nadzieja
Wierzę, że życie doczesne jest czasem przygotowania do wieczności, a zatem czasem próby. Człowiek nie ma tu na ziemi swej ostatecznej siedziby: został stworzony dla nadprzyrodzonego przeznaczenia, które nieskończenie przekracza przemijające dobra tego świata. Wierzę w życie po śmierci, do którego wchodzi się przez rozdzielenie duszy i ciała.
Wierzę, że u kresu życia ziemskiego każdy stawi się wpierw przed trybunałem Chrystusa na sąd szczegółowy i otrzyma, według swych myśli, słów, uczynków i zaniedbań, wyrok swej wiecznej doli; wierzę też, że u końca czasów nasz Pan Jezus Chrystus powróci w swej chwale, by przewodniczyć powszechnemu sądowi ostatecznemu.
Utrzymuję z miłością i drżeniem, że w dziełach Bożych jaśnieją jednocześnie miłosierdzie i sprawiedliwość. Grzech człowieka obraził chwałę Stwórcy, człowiek stał się dłużnikiem Boga, a sprawiedliwość Boża wymaga zadośćuczynienia; lecz w swym największym miłosierdziu Bóg dał nam Odkupiciela, który jako Głowa ludzkości sam złożył zadośćuczynienie za grzechy całego świata, które domaga się naszego współdziałania.
Zawierzam się nieskończonemu miłosierdziu Boga: nie ma grzechu, którego nie mógł by On odpuścić, ani nędzy, której by nie chciał ulżyć; lecz stanowczo potępiam miłosierdzie bez sprawiedliwości, które głosi nowy humanizm – miłosierdzie boga, który nie karze grzechu, nikogo nie potępia i nie wymaga żadnego nawrócenia, usprawiedliwiając raczej grzech niż grzesznika.
Wyznaję, że dusze, które umierają w stanie grzechu śmiertelnego, są skazane na straszliwą otchłań piekła, wieczną karę oddzielenia od Boga i wieczną karę ognia. Odrzucam każdą doktrynę, która neguje wieczność piekła, pomniejsza rzeczywistość kar wiecznych lub daje do zrozumienia, że wszyscy ludzie zostaną ostatecznie zbawieni, a piekło stanie się puste.
Wierzę, że dusze, które umierają w stanie łaski, lecz są jeszcze dłużne kar doczesnych, są oczyszczane w czyśćcu. Wyznaję zatem konieczność modlitwy za zmarłych, udzielania im wstawiennictw Kościoła i odrzucam kłamstwa, które obiecują wszystkim natychmiastowe wejście do domu Ojca, gasząc tym samym pobożny zwyczaj Kościoła ustawicznej modlitwy za zmarłych.
Odrzucam w szczególności fałszywy język duszpasterski, który ze strachu przed niepokojeniem sumień przemilcza sąd, piekło i konieczność pokuty. Nie ma miłości w ukrywaniu przed ludźmi wiecznego niebezpieczeństwa, na jakie naraża ich grzech. Głoszenie rzeczy ostatecznych należy do miłosierdzia Kościoła, ponieważ budzi ono dusze i zwraca je ku zbawieniu.
Utrzymuję wreszcie, że dusze, które umierają w przyjaźni z Bogiem doskonale oczyszczone wchodzą natychmiast do życia wiecznego i cieszą się wizją uszczęśliwiającą. Kontemplują Boga twarzą w twarz, takim, jakim jest, i posiadają w Nim swój wieczny odpoczynek. Życie chrześcijańskie jest uporządkowane ku tej wiecznej szczęśliwości; wszelkie duszpasterstwo, które sprowadza szczęście ludzkie do ziemskiego dobrobytu, pokoju społecznego lub jedynie psychologicznego rozwoju, stanowi zdradę nadprzyrodzonego celu Ewangelii.
Nadzieja chrześcijańska nie jest więc ani ziemskim optymizmem, ani niepewnością z domieszką lęku. Jest ufnym oczekiwaniem wiecznego Królestwa, opartym na obietnicach Bożych i karmionym łaską. Pozwala chrześcijaninowi pracować tu na ziemi bez zapominania, że jego ojczyzna jest w Niebie, i walczyć z błędami swej epoki nie tracąc pokoju duszy.
Współczesny kryzys i obowiązek wyznawania wiary
Wierzę, że Kościół, z pomocą Opatrzności Bożej, pozostaje niezniszczalny aż do końca wieków. Obietnica Chrystusa nie może zawieść: bramy piekielne nigdy go nie przemogą.
Wierzę jednak, że historia Kościoła zna okresy próby, w których wyznawanie prawdziwej wiary jest poważnie osłabione, błędy się szerzą, zwodząc liczne dusze, podupada dyscyplina.
Uznaję w szczególności, że błędy współczesności stanowią groźne zagrożenie dla całego porządku katolickiego i że ich przeniknięcie do życia Kościoła za sprawą Soboru Watykańskiego II oraz posoborowych reform wywołało kryzys wyjątkowej wagi: agnostycyzm atakuje poznanie Boga; naturalizm atakuje konieczność łaski; subiektywizm atakuje nadprzyrodzony motyw wiary; relatywizm atakuje niezmienność dogmatu; moralność sytuacyjna atakuje prawo Boże; liberalizm atakuje społeczne panowanie Chrystusa Króla; fałszywy ekumenizm atakuje jedyność Kościoła; kolegialność i synodalność atakują boski ustrój Kościoła w jego hierarchii; antropocentryzm liturgiczny atakuje Najświętszą Ofiarę Mszy.
Obecny kryzys nie może więc być sprowadzony do zwykłego konfliktu wrażliwości, preferencji liturgicznych czy opcji duszpasterskich. Dotyczy samych fundamentów wiary i moralności, kapłaństwa i kultu, Kościoła i królowania Chrystusa.
Błędy te nie pozostają abstrakcyjne – wydały widzialne owoce: osłabienie głoszenia doktryny, zanik ducha misyjnego, banalizacja grzechu, kryzys rodziny, ruina liturgii, utrata zmysłu Bożego, niedostatek powołań, cicha apostazja narodów chrześcijańskich i głęboki zamęt wiernych.
Dlatego dziś już nie wystarczy głosić prawd katolickich w ogólnikach, nie potępiając równocześnie błędów, które próbują je zepsuć. Miłość ku duszom wymaga jasności całej prawdy, bez żadnej dwuznaczności.
Kryzys ten może być przezwyciężony jedynie przez odnowę wszystkich rzeczy w Jezusie Chrystusie, przez powrót do wiary, do życia łaski, do kultu Bożego i poszukiwania świętości.
W tych bolesnych okolicznościach, nie osądzając nikogo ani nie uzurpując sobie władzy Kościoła, nie mogę nie wyznawać wiary, której wyznawanie jest pomniejszane, przypominać Tradycji, którą się odsuwa, bronić moralności, strzec liturgii, głosić praw Chrystusa.
Konkluzja
Wierny Wiecznemu Rzymowi, strzegącemu depozytu przekazanego przez Apostołów, chcę bez lęku zachować to dziedzictwo integralnie, bez uszczerbku i bez zmiany – nie jako partykularną opinię w dzisiejszym Kościele, lecz jako wiarę otrzymaną od jednego, świętego, powszechnego, apostolskiego i rzymskiego Kościoła.
Albowiem wiara ta nie jest moją własnością: otrzymałem ją, by jej dochować wierności, nią żyć, ją przekazywać, a jeśli Bóg tego zażąda, cierpieć za nią, w ufnym oczekiwaniu triumfu prawdy i łaski, dla zbawienia dusz i chwały Trójcy Przenajświętszej.
Proszę Boga, by utrzymał mnie niezachwianym w tym wyznaniu aż do ostatniej chwili mego życia. Powierzam tę profesję wiary wstawiennictwu Najświętszej Maryi Panny, świętych Apostołów, męczenników, wyznawców i wszystkich świętych, którzy nas poprzedzili w wierności Chrystusowi.
A w nadziei na zmartwychwstanie i życie mającego nadejść świata powierzam mą duszę, Kościół i wszystkie rzeczy w ręce Boga, Ojca, Syna i Ducha Świętego, do którego należy cześć, chwała i potęga na wieki wieków.
Amen.
Dan w Menzingen, dnia 24 czerwca 2026 r., w święto Narodzenia św. Jana Chrzciciela
Pobierz dokument w pliku PDF
Źródło
https://news.fsspx.pl/2026/06/wyznanie-wiary-katolickiej-wobec-bledow-wspolczesnosci/
