Postępowa rewolucja wewnątrz struktur kościelnych nie bierze jeńców. Każdy, kto poważy się przypomnieć niezmienne nauczanie Kościoła i sprzeciwi się dyktatowi współczesnego liberalizmu, natychmiast staje się celem bezwzględnego ataku. Najnowszym tego dowodem jest sprawa o. Edmunda Waldsteina – austriackiego cystersa, wybitnego teologa moralnego i wykładowcy, który został odsunięty od nauczania na Uczelni Filozoficzno-Teologicznej im. Benedykta XVI w opactwie Heiligenkreuz.
Gdy oficjalna agencja prasowa Episkopatu Austrii ogłosiła decyzję o zakazie pracy dydaktycznej dla o. Waldsteina, stało się jasne, że na dzisiejszych uczelniach teologicznych nie ma już miejsca na katolicki integryzm ani na wierność Tradycji.
„Zbrodnia” obrony Tradycji
Bezpośrednim powodem zawieszenia zakonnika stała się jego odmowa wycofania wpisu na blogu, w którym w oparciu o historyczny dorobek teologii katolickiej opowiedział się za tradycyjnym ujęciem relacji między władzą duchową a świecką oraz przypomniał stanowisko Kościoła wobec publicznego szerzenia herezji.
Ojciec Waldstein – współzałożyciel poczytnego tradycjonalistycznego pisma The Josias – konsekwentnie przypominał definicję integryzmu: wizję polityczną, która odrzuca liberalny rozdział polityki od ostatecznego celu życia człowieka. Integryzm wskazuje jednoznacznie: ponieważ człowiek ma zarówno cel doczesny, jak i wieczny, władza świecka (podporządkowana celowi wiecznemu) musi ulegać władzy duchowej.
Decyzja władz uczelni wywołała falę oburzenia wśród obrońców ortodoksji:
Edward Feser, ceniony filozof i pisarz, określił te działania wprost: „To oszczerstwo rzucone na dobrego człowieka i świętego kapłana. Ojciec Edmund Waldstein broni po prostu tradycyjnego nauczania, które – jak wyraźnie zaznacza Sobór Watykański II – pozostaje »nietknięte«. Jego prześladowcy próbują odciąć od krytyki własną, prywatną teologię, a nie doktrynę katolicką”.
Charles Coulombe, tradycjonalistyczny publicysta, dodał z właściwą sobie ostrością: „Ojciec Edmund Waldstein jest krzyżowany za obronę decyzji papieża Leona X o ściganiu herezji. Jeśli jego przełożeni i krytycy są przeciwko ściganiu herezji, to powinni zostawić go w spokoju […]. W przeciwnym razie ich własne słowa i czyny obciążają ich jako hipokrytycznych łowców heretyków”.
Sojusz modernizmu z postępowym państwem
Radości z usunięcia cystersa nie kryją przedstawiciele lewicującego establishmentu teologicznego. Innsbrucka profesor Michaela Quast-Neulinger oświadczyła z satysfakcją, że pozycje integrystyczne stanowią „zagrożenie dla demokracji i Kościoła”. Z kolei rektor uczelni w Heiligenkreuz, Wolfgang Klausnitzer, posunął się do protekcjonalnych uwag, określając wypowiedzi Waldsteina jako „nie do przyjęcia”, a jego metodologię teologiczną jako znikomą.
Prawdziwe oblicze obozu reformatorskiego odsłonił jednak Dietmar Winkler, dziekan Wydziału Teologii Katolickiej w Salzburgu. Przywołał on wspólną deklarację austriackich wydziałów teologicznych, która oficjalnie wystąpiła przeciwko tzw. „prądom chrześcijańsko-nacjonalistycznym” i „neo-integryzmowi”. Postępowi akademicy w swoim manifeście oskarżają tradycyjnych katolików o „antydemokratyczne, antyfeministyczne i wykluczające ideologie”, deklarując jednocześnie swoją otwartą walkę z… „antyfeminizmem, antysemityzmem i wrogością wobec islamu”.
Oto do czego doprowadziła modernizacja teologii: obrona prawdy Chrystusowej i królowania Boga nad światem jest dziś piętnowana jako „niebezpieczny ekstremizm”, podczas gdy dialog ze światem i fałszywymi religiami staje się głównym dogmatem.
Jak trafnie podsumował o. Thomas Crean, współautor podręcznika do filozofii politycznej integryzmu: „To smutne patrzeć, jak ci austriaccy teolodzy odłączają się od Kościoła, zaprzeczając obowiązkom ludzkich społeczeństw wobec prawdziwej religii, jak to zdefiniował Pius IX i powtórzył Sobór Watykański II”.
Doktryna, której nie da się wymazać
Choć o. Waldstein został odsunięty od studentów i udaje się na urlop naukowy do Rzymu, by odbyć studia doktoranckie z filozofii, jego sprawa obnaża głęboki kryzys tożsamościowy. Modernistyczni teolodzy próbują udawać, że historyczne nauczanie Kościoła nigdy nie istniało.
A przecież zasady, których broni o. Waldstein, to nie prywatne wymysły, lecz nauka powtarzana przez wieki przez największe umysły Kościoła – ze św. Tomaszem z Akwinu na czele, który jednoznacznie wykazywał, że uporczywa herezja niszczy jedność wiary i godzi w same fundamenty wspólnoty. Ostatecznym przypieczętowaniem tej prawdy była dogmatyczna bulla papieża Leona X z 1520 roku skierowana przeciwko błędom Marcina Lutra, w której Ojciec Święty potępił twierdzenie, jakoby karanie heretyków było „przeciwne Duchowi Świętemu” (n. 33).
Sprawa ojca Waldsteina pokazuje, w jak kuriozalnym punkcie się znaleźliśmy: dziś na katolickich uczelniach można bezkarnie podważać dogmaty o zmartwychwstaniu, etyce małżeńskiej czy kapłaństwie, ale obrona niezmiennego Magisterium i papieskich bulli kończy się natychmiastowym zakazem nauczania.
Nie miejmy złudzeń – to nie o. Waldstein odszedł od nauczania Kościoła. To jego oskarżyciele stworzyli własną, nową religię, w której największym grzechem stała się wierność Tradycji. Ojcu Waldsteinowi należy się nasza modlitwa i pełna solidarność.
Opracowano na podstawie artykułu na portalu https://www.lifesitenews.com
0 komentarze:
Prześlij komentarz