Zrównanie prawdy z błędem? Kolejny krok fałszywego ekumenizmu w Watykanie

Na zdjęciu: Panie luteranki przebrane w strój duchowny i udające "biskupa"

 

W gąszczu codziennych informacji i kolejnych wiadomości ze Stolicy Piotrowej ta wiadomość niestety na chwilę uciekła naszej uwadze. Przepraszamy za to opóźnienie – wracamy do tej sprawy dopiero teraz, jednak ranga problemu sprawia, że nie sposób przejść obok niej obojętnie. Zaledwie kilkanaście dni temu doszło do wydarzenia, które stanowi kolejną odsłonę głębokiego kryzysu pojęciowego, w jakim od dziesięcioleci pogrąża się kościelna dyplomacja.

Papież Leon XIV przyjął na audiencji delegację luterańskich „biskupów” z Norwegii – wśród których nie brakowało również kobiet ubranych w stroje kapłańskie. W trakcie swojego przemówienia Ojciec Święty oświadczył, że katolików i luteranów łączy… „wspólna misja w świecie”.

Katolicka Prawda a sekciarski rozłam

Słowa te budzą sprzeciw każdego, kto zna niezmienną doktrynę Kościoła katolickiego. Mówienie o „wspólnej misji” Kościoła ustanowionego bezpośrednio przez naszego Pana Jezusa Chrystusa oraz protestanckiej wspólnoty, która 500 lat temu zerwała z tą Prawdą, zrzuciła jarzmo sukcesji apostolskiej i zanegowała większość sakramentów, jest niczym innym jak zacieraniem granic między ortodoksją a błędem.

Prawdziwa misja Kościoła – zdefiniowana przez Chrystusa w nakazie misyjnym – polega na nauczaniu wszystkich narodów i udzielaniu im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Misja ta wymaga wzywania do nawrócenia i powrotu do jedynej Owczarni. Tymczasem od czasów Soboru Watykańskiego II obserwowaliśmy postępującą relatywizację tego obowiązku, która za pontyfikatu papieża Franciszka osiągnęła wręcz kuriozalne rozmiary (wystarczy przypomnieć popiersie Marcina Lutra stawiane w Auli Pawła VI czy otwarte zniechęcanie protestantów do konwersji na katolicyzm).

Dziś, przyjmując osoby roszczące sobie prawo do sukcesji apostolskiej i urzędu biskupiego, tworzy się iluzję równorzędności partnerów w dialogu.

Światło w tunelu czy unikanie konfrontacji?

Należy oddać sprawiedliwość, że w dalszej części swojego przemówienia Leon XIV wskazał norweskim gościom na postacie wczesnych męczenników i świętych, takich jak św. Olaf czy św. Sunniva. Dla wnikliwego obserwatora mogła to być subtelna, zawoalowana aluzja wzywająca do powrotu do wiary przodków.

Jednak w dobie powszechnego zamętu doktrynalnego i językowego subtelności nie wystarczą. Współczesny świat – a wraz z nim zagubieni wierni – nie potrzebuje wygładzonych dyplomatycznych frazesów o „praktykowaniu braterstwa”, lecz jasnego głosu: „Mowa wasza niech będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi” (Mt 5, 37).

Luteranizm w krajach skandynawskich stał się dziś w zasadzie pasem transmisyjnym dla skrajnie lewicowej i liberalnej ideologii, akceptującym orzekanie „małżeństw” jednopłciowych, kapłaństwo kobiet oraz likwidację jakichkolwiek znamion tradycyjnej moralności. Nazywanie relacji z takimi strukturami „wspólną misją w świecie” nie ma nic wspólnego z prawdziwą miłością bliźniego. Prawdziwa miłość (Caritas) wymaga bowiem głoszenia Prawdy (Veritas) – a Prawda jest tylko jedna i znajduje się w Kościele katolickim.

Za: https://www.signofthecrossmedia.com/