Gra w „rozeznawanie” nieodwołalnego. Jak urzędnicy Kurii Rzymskiej podważają "Ordinatio sacerdotalis"

Kiedy w 1994 roku Ojciec Święty Jan Paweł II ogłaszał list apostolski Ordinatio sacerdotalis, użył formuły niesłychanie precyzyjnej, definitywnej i zamykającej wszelkie spekulacje:

„Oświadczam, że Kościół nie ma żadnej władzy udzielania święceń kapłańskich kobietom oraz że orzeczenie to powinno być przez wszystkich wiernych Kościoła uznane za ostateczne”.

Nie było tu miejsca na dwuznaczności. Kościół nie tyle „nie chce” wyświęcać kobiet, ile nie ma do tego żadnej władzy, gdyż ustrój sakramentalny został ustalony raz na zawsze przez samego Jezusa Chrystusa. Dziś jednak, w erze posynodalnego zamętu, wyższe urzędy Kurii Rzymskiej obsadzane są przez osoby, dla których dogmatyczne orzeczenia Urzędu Nauczycielskiego Kościoła zdają się być jedynie czasową opinią, którą można – a wręcz należy – negocjować.

Powrót „otwartych drzwi”

Oto s. Mary Teresa Barron, powołana na stanowisko przewodniczącej Papieskich Dzieł Misyjnych oraz sekretarza pomocniczego Dykasterii ds. Ewangelizacji, udziela wywiadu dla stacji EWTN News. Wypowiedź ta stanowi wręcz podręcznikowy przykład modernistycznej taktyki rozmywania prawd wiary pod osłoną pobożnie brzmiącej retoryki o „słuchaniu Ducha Świętego”.

Gdy zapytano ją o kwestię ordynacji kobiet, watykańska dygnitarz – zamiast przypomnieć niezmienną naukę Kościoła – odparła: „Kimże jestem, by mówić, czy drzwi są otwarte, czy zamknięte?”.

A przecież jedyna właściwa odpowiedź katolika – a tym bardziej urzędnika Stolicy Apostolskiej – brzmi: Jesteś stróżem depozytu wiary (depositum fidei), a nie jego autorem! Drzwi te zamknął sam Chrystus, wybierając wyłącznie mężczyzn na Apostołów, a powagą władzy kluczy piotrowych przypomniał o tym Jan Paweł II. Twierdzenie, że kwestia ta wciąż podlega „procesowi rozeznawania”, jest niczym innym jak podważaniem nieomylnego Magisterium Kościoła.

Zasłona dymna z „Ducha Świętego”

Przeraża łatwość, z jaką we współczesnych dyskursach wewnątrzkościelnych bezczeszczone jest imię Ducha Świętego. Siostra Barron sugeruje, że rzekome „powołanie”, jakie odczuwają niektóre kobiety, może pochodzić od Trzeciej Osoby Trójcy Przenajświętszej. Cytując dokument końcowy Synodu o Synodalności – „To, co pochodzi od Ducha Świętego, nie może zostać powstrzymane” – wysuwa wniosek, że skoro temat ordynacji kobiet wciąż powraca, to z pewnością stoi za tym Duch Boży.

To niebezpieczny gnostycyzm i absolutne pomieszanie pojęć. Duch Święty jest Duchem Prawdy – On nie może zaprzeczać samemu sobie ani obalać sakramentalnej struktury, której przez dwa tysiące lat strzegł Kościół Rzymski! Upór, z jakim środowiska progresywne powracają do tematu kapłaństwa kobiet, nie jest dowodem na działanie Ducha Świętego, lecz na kryzys posłuszeństwa i głęboką infiltrację Kościoła przez świecki feminizm.

Jeśli coś uporczywie powraca mimo jasnego zakazu Urzędu Nauczycielskiego, to nie jest to tchnienie Parakleta, lecz pycha i duch buntu.

Odpowiedzialność za Lex credendi

Przykład s. Barron pokazuje groźny mechanizm: poprzez stałe powtarzanie, że „temat powróci, gdy nadejdzie właściwy czas”, oswaja się wiernych z myślą, że struktura dogmatyczna Kościoła jest płynna. To powolna ewolucja dogmatów w praktyce – metoda, przed którą tak przestrzegał św. Pius X w encyklice Pascendi dominici gregis.

Jako tradycyjni katolicy musimy z całą mocą przypominać podstawową prawdę: kapłaństwo nie jest prawem człowieka ani urzędem państwowym, do którego można zgłaszać roszczenia. Jest niezasłużonym darem i uczestnictwem w jedynym kapłaństwie Chrystusa – sakramentem, w którym kapłan działa in persona Christi Capitis (w osobie Chrystusa-Głowy, który wcielił się jako Mężczyzna i Oblubieniec Kościoła).

Modlimy się za Kościół i za urzędników Kurii Rzymskiej, aby Bóg dał im łaskę wiernego strzeżenia tego, co zostało im powierzone, zamiast szukania poklasku u świata i prób „rozeznawania” spraw, które Bóg raz na zawsze rozstrzygnął.

Opracowała redakcja „Rzymskiego Katolika”

Źródło: EWTN News