Kardynał Müller o FSSPX: Przekroczono czerwoną linię dotyczącąnie tylko dyscypliny, ale i doktryny

Wypowiedź kardynała Gerharda Müllera dla Jana Bentza nie pozostawia złudzeń co do ciężaru gatunkowego samowolnych święceń biskupich lekceważących władzę Piotrową. Były prefekt Kongregacji Nauki Wiary jednoznacznie przypomniał, że wybór drogi nielegalnych chirotonii bez mandatu Stolicy Apostolskiej to nie tylko spór administracyjny z Rzymem, ale głęboki problem eklezjologiczny.

Eklezjologia to nie kwestia sympatii

W kontekście prawnym i teologicznym kard. Müller stawia sprawę bezkompromisowo: papież jako następca św. Piotra jest ustanowioną przez Chrystusa widzialną zasadą jedności Kościoła. Sprowadzanie relacji ze Stolicą Apostolską do subiektywnych odczuć wobec osoby konkretnego biskupa Rzymu – czy to Benedykta XVI, czy Franciszka – stanowi fundamentalny błąd eklezjalny.

Nauka św. Tomasza i św. Roberta Bellarmina

Powoływanie się na rzekomy stan wyższej konieczności czy traktowanie sprawowania sakramentów w oderwaniu od struktury hierarchicznej uderza w samo pojęcie Kościoła widzialnego. Kardynał odsyła krytyków do klasycznych autorytetów teologicznych – św. Tomasza z Akwinu oraz św. Roberta Bellarmina. To właśnie fundament tradycyjnej teologii katolickiej najpełniej definiuje różnicę między katolicką eklezjalnością a protestant Eklezjologią (lub: protestantyzmem).

Udzielanie sakry biskupiej bez pełnej komunii z papieżem i wbrew jego woli niszczy jedność w objawionej prawdzie. Próba tworzenia struktur równoległych wewnątrz organizmu kościelnego podważa katolicką doktrynę o Mistycznym Ciele Chrystusa.

Obejrzyj nagranie z wypowiedzią kardynała Gerharda Müllera

Zachęcamy do obejrzenia krótkiego materiału wideo, w którym kardynał Müller wprost odnosi się do kwestii FSSPX i granicy między dyscypliną a doktryną:

Tłumaczenie całości wypowiedzi kardynała:

„...Ci, którzy chcą być wiernymi katolikami [tworząc swego rodzaju] Kościół wewnątrz Kościoła, muszą szanować doktrynę katolicką oraz katolickie rozumienie tego, czym jest Kościół widzialny. I wraz z tymi święceniami – nielegalnymi święceniami nowych biskupów – przekroczyli czerwoną linię; czerwoną linię nie tylko w dyscyplinie, ale także w doktrynie. I to jest absolutnie jasne; mogą to również przeczytać u Roberta Bellarmina, jeśli chcą. Jest to kwestia rozstrzygnięta na długo przed Soborem Watykańskim II, o którego ważności [niektórzy] dyskutują, co jest osobną kwestią. Ale już u św. Tomasza z Akwinu papież – następca świętego Piotra – jest widzialną zasadą jedności Kościoła widzialnego. I to stanowiło absolutną różnicę w stosunku do protestantów wszystkich denominacji. Można darzyć sympatią konkretnego papieża jako dobrego człowieka i kochać go, ale to nie jest kwestia teologiczna. Papież w swojej funkcji i ze względu na swoją władzę jest prawdziwym następcą św. Piotra jako widzialna głowa i widzialna zasada jedności Kościoła, jedności Kościoła w objawionej prawdzie. I dlatego nikt nie może wyświęcać biskupów bez pełnej komunii z papieżem.”

 

Źródło: https://www.youtube.com/watch?v=6LX_BKINPgI 

Rozmowę z Jego Eminencją ks. kard. Gerhardem Müllerem przeprowadził dr Jan C. Bentz (z Uniwersytetu Oksfordzkiego, Blackfriars Hall, pracownik korespondencyjny Instytutu Gibbonsa).