Są w przestrzeni kościelnej informacje, które zmuszają czytelnika do ponownego przetarcia oczu i dwukrotnej lektury, by upewnić się, czy podawana wiadomość nie jest jedynie ponurym żartem.
Ks. prałat Gilles Wach jest założycielem i przeorem generalnym Instytutu Chrystusa Króla Najwyższego Kapłana (ICRSP) – wspólnoty, której przywiązanie do tradycyjnej formy katolickiej raczej nie przechodzi niezauważone. Nieskazitelne sutanny, obfitość wykwintnych koronek, maksymalistyczna capa magna, tradycyjna liturgia, rzymski ceremoniał, łacina, chorał gregoriański oraz wyczulone poczucie kościelnego majestatu stanowią wyrazistą wizytówkę Instytutu.
Słowem: Tradycja przez wielkie „T”. Z wyjątkiem – jak się zdaje – sytuacji, gdy Tradycja staje się niegodna salonów i wysoce kłopotliwa.
Oto bowiem ks. prałat Wach od lat oficjalnie figuruje w dokumentach jako członek honorowy (socio onorario) Rotary Club Firenze Valdisieve.
Misyjna dyplomacja czy obyczajowy skandal?
Sprawa ta wywołała w ostatnich miesiącach falę wzburzenia w środowiskach tradycjonalistycznych we Francji, Stanach Zjednoczonych, Włoszech i Wielkiej Brytanii. Początkowo próbowano przedstawiać owe relacje jako jednorazowy dyplomatyczny incydent z przeszłości. Archiwalia i publikacje rotariańskie ujawniają jednak systematyczność tych kontaktów.
W maju 2014 roku biuletyn rotariański bez skrępowania zapowiadał spotkanie w seminarium w Gricigliano „na miłe zaproszenie naszego członka honorowego, ks. prałata Gilles’a Wacha”. Dekadę później, w listopadzie 2024 roku, ten sam klub został ponownie podjęty w murach seminarium: odbyło się nabożeństwo, po którym nastąpił wspólny obiad, a oficjalne relacje rotariańskie oraz lokalne wpisy składają wprost podziękowania Instytutowi „kierowanemu przez naszego członka honorowego”. Co więcej, włoski klub wielokrotnie publikował oficjalne życzenia i laudacje pod adresem przeora ICRSP.
Obrońcy ks. prałata Wacha w USA i we Włoszech próbują tłumaczyć te sytuacje „chęcią ewangelizacji elit”, tworzeniem dobrego klimatu wokół seminarium w Toskanii czy czysto zdawkowym charakterem włoskich tytułów honorowych. Dla wiernych przywiązanych do nauczania Kościoła argumenty te brzmią jednak jak próba usprawiedliwiania posoborowego indyferentyzmu.
Czy Magisterium Piusa XII przestało obowiązywać?
W owym sielankowym obrazie światowej harmonii pojawia się bowiem niezwykle twardy kamyk, wpadający wprost do lakierowanego trzewika z klamrą.
20 grudnia 1950 roku Święta Kongregacja Świętego Oficjum wydała orzeczenie o jednoznacznej, niemal nieprzyjemnej dla modernistów i światowców jasności (zatwierdzone przez papieża Piusa XII 26 grudnia i opublikowane w Acta Apostolicae Sedis w styczniu 1951 roku). Rzym wypowiedział się wówczas bezapelacyjnie: duchowni nie mogą ani wstępować do Rotary Clubu, ani brać udziału w jego zebraniach.
Z kolei wiernym świeckim przypomniano surowy nakaz kanonu 684 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku, nakazujący bezwzględne unikanie stowarzyszeń tajnych, potępionych, podejrzanych czy dążących do wyłamania się spod czujności Kościoła. Zarówno L’Osservatore Romano, jak i oficjalna Enciclopedia Cattolica (1953) precyzowały, że choć Rotary nie jest formalnie lożą masońską, to jego religijny indyferentyzm oraz bezpośrednia infiltracja ze strony środowisk masońskich i antyklerykalnych stanowią śmiertelne zagrożenie dla wiary.
Pojawia się zatem pytanie o charakterze fundamentalnym: czy zdaniem ks. prałata Wacha Święte Oficjum za pontyfikatu Piusa XII pomyliło się w 1951 roku? Czy przełożony Instytutu uważającego się za bastion Tradycji uznał po cichu orzeczenie Świętej Stolicy za przesadną skrupulatność nieprzystającą do dzisiejszych wyższych sfer?
Estetyka zamiast doktryny. Tradycja to nie szwedzki stół
Tradycjonalistyczni krytycy z Francji i Wielkiej Brytanii słusznie stawiają zarzut, że mamy tu do czynienia z groźnym zjawiskiem: kultywowaniem estetyki i formy z całkowitym pominięciem doktrynalnej i kanonicznej substancji.
To, że posoborowi duchowni, skąpani w oparach ekumenizmu i światowej neutralności, uczęszczają do klubów rotariańskich, nie stanowi zaskoczenia – są przynajmniej konsekwentni w swoim modernizmie. Jednak gdy po te same praktyki sięga przełożony tradycyjnego instytutu, sytuacja staje się kuriozalna i gorsząca.
Katolicka Tradycja nie jest szwedzkim stołem, z którego można swobodnie wybierać chorał, łacinę, majestatyczne szaty i pontyfikalny ceremoniał, a jednocześnie dyskretnie odrzucać surowe nauczanie Kościoła i potępienia orzeczone przez papieży, gdy tylko stają się one zbyt wymagające lub mało eleganckie towarzysko.
Tradycja to nie muzealny rekwizytorium ani teatr form. Staje się ona zaprzaństwem, gdy zachowuje się ją wyłącznie tam, gdzie jest estetyczna, prestiżowa i safe, a porzuca tam, gdzie wymaga bezkompromisowego sprzeciwu wobec ducha tego świata.
Jeśli rości się pretensje do reprezentowania Kościoła przedsoborowego, należy przyjąć cały Jego depozyt – łącznie z orzeczeniami, które psują atmosferę przy rotariańskim stole.
Obecna postawa ks. prałata Wacha jawi się jako próba stania jedną nogą w katolickiej Tradycji, a drugą w światowym klubie Rotary. Jak mawiał kardynał de Retz: „Z dwuznaczności wychodzi się tylko na własną niekorzyść”. Kiedy jednak z dwuznaczności nie wychodzi się latami, zaczyna ona służyć za całą deklarację wiary.
Opracowana na podstawie: Médias-Presse-Info (MPI) / ICRSP Victimes / Rotary Club Firenze Valdisieve / anglojęzyczne i niemieckojęzyczne blogi i portale tradycjonalistyczne
0 komentarze:
Prześlij komentarz