Przełożony Generalny
Do Jego Świątobliwości
Papieża Leona XIV
Écône, 30 czerwca 2026 r.
Ojcze Święty,
Bardzo dziękuję za list, który Wasza Świątobliwość raczył do mnie skierować.
Głęboko poruszyła mnie Wasza pasterska troska.
Od dłuższego czasu miałem nadzieję na możliwość osobistego spotkania z Waszą Świątobliwością, aby bezpośrednio wyrazić nasze szczere pragnienie służby Kościołowi. Niestety, okazja ta się nie nadarzyła.
Proszę jedynie o rozważenie szczerości tej intencji, która w żaden sposób nie jest udawana. Paradoksalnie, w obecnych okolicznościach uważamy za swój obowiązek uczynić wszystko, co możliwe, aby zszyć bezszwową szatę Chrystusa, rozdartą przez siły i naciski niekompatybilne z prawdziwie katolickim duchem. Proszę jedynie, abyś przed podjęciem decyzji dotyczącej Bractwa Świętego Piusa X wziął pod uwagę autentyczność tej intencji. Nie jest jeszcze za późno.
Dalecy jesteśmy od chęci odłączenia się od Kościoła Rzymskiego. Pragniemy, przeciwnie, służyć mu środkami nadzwyczajnymi – tak, jak spieszy się z pomocą matce w potrzebie, która wymaga szczególnego ratunku, nawet jeśli ta pomoc nie przez wszystkich jest rozumiana. Jestem jednak pewien, że Ojciec Święty potrafiłby to zrozumieć.
Stolica Apostolska niejednokrotnie pokazała, że potrafi zrozumieć sytuacje bardzo złożone i dać czas na rozeznanie.
Czy mogę zatem z synowską miłością prosić Waszą Świątobliwość o poświęcenie czasu niezbędnego na takie rozeznanie?
Jeśli moje własne słowa nie są wystarczające, prosiłbym Cię o refleksję nad dwoma bardzo prostymi faktami. Po pierwsze, w 1988 roku Bractwo zostało już uznane za schizmatyckie z powodów i w okolicznościach całkowicie analogicznych do dzisiejszych. A jednak, po tylu latach, rozmawiamy ze sobą jak ojciec z synem. Wasza Świątobliwość po ojcowsku wzywa mnie do uniknięcia schizmy, która – teoretycznie – już nastąpiła. Czyż sama postawa Waszej Świątobliwości, której ojcowską troskę głęboko doceniam, nie stanowi dowodu na to, że Bractwo nie jest ani schizmatyckie, ani wrogie Kościołowi?
Po drugie, przed kilku laty Stolica Apostolska powierzyła dwóm biskupom Kościoła zadanie podjęcia dialogu z Bractwem Świętego Piusa X: biskupowi Vitusowi Huonderowi, ówczesnemu ordynariuszowi Chur, obecnie już zmarłemu, oraz biskupowi Atanazemu Schneiderowi, biskupowi pomocniczemu Astany. Obaj, po poświęceniu niezbędnego czasu na rozeznanie, uznali głęboko katolickiego ducha Bractwa i złożyli o tym publiczne świadectwo.
Przede wszystkim jednak ośmielam się zwracać do Waszej Świątobliwości w imieniu tysięcy dusz, które dzięki apostolatowi Bractwa odnalazły na nowo wiarę katolicką i praktyki religijne. Jest to fakt, który odnotowali również Twoi poprzednicy. Dusze te mają tylko jedno pragnienie: osiągnąć zbawienie za pomocą tego narzędzia, które Opatrzność Boża oddała do ich dyspozycji. Oni wycierpieli wiele i są szczarzy. Ufam, że Twoje ojcowske serce Powszechnego Pasterza poruszy się tą jakże szczególną sytuacją. Pewnego dnia wszystkie trudności między Stolicą Apostolską a Bractwem zostaną rozwiązane. Gest zrozumienia ze strony Waszej Świątobliwości, daleki od zaszkodzenia jedności, mógłby jedynie zamanifestować przed światem i przed wszystkimi chrześcijanami Twoją troskę o jedność oraz Twoją ojcowską dobroć.
Wszystko to pozostawiam Twojej rozwadze. Ponawiam moje modlitwy w intencji Waszej Świątobliwości.
Od dłuższego czasu, jeszcze przed Twoim wyborem, modlę się do świętej Rity w intencji obecnej sytuacji. W wyborze papieża-augustianina dostrzegłem znak nadziei. Jestem pewien, że Święta się wstawi. Nigdy nie jest za późno.
Proszę, udziel nam swojego błogosławieństwa.
Korzystając z tej okazji, pozostaję z najgłębszym oddaniem w Naszym Panu,
ks. Davide Pagliarani
Źródło: FSSPX News
0 komentarze:
Prześlij komentarz